— Оҷата насиҳатхонӣ фарёд кардӣ, лаънатӣ?! Баумед нашав, ту рӯзи нек намебинӣ! — чунин гуфт бепадар ва ба сару рӯи занаш бо мушт ҷудо, бо лагад ҷудо зад.

Фариза гирев бардошта, аз хонавода кӯмак хост. То бевазан якпал-якпал расид, ки писараш дарзамон ғайб зад. Дасти ҷаҳон модар дар ҳаво шох монд.

Хушдоман обрӯву иззаташро андешида, баъдҳо аз хонаи духтараш по кашид.

...Шабе Мирак ҷӯлидаи хоку хун мастомаст хона омад. Ӯ ба такяи сутун арақе истода, фармуд, ки занак пойафзораш барорад. Ҷавонзан попӯшҳои лойолудаи ӯро бадар карда, даст ба гардани бӯйгини маст андохта, тай-таяк мебурдаш, ки бонг зад:

— Дафъ шав! Фаҳ-ми-ди-й?! Ҳу-ӯ, лаъна-ти-с-е!! Оҷаат омад, акат омад...

Ӯ ашёи хонаро як-як берун партофт. Ин сӯву он сӯ корд кофт, ки занашро бикушад. Ваҳм паҳш кард Фаризаро. Писари шайтон хушдоманашро дашном дода, чодари гулдӯзиро тайи по хелида-хелида, ба мобайни ҳавлӣ ҳаво додш. Хандагоҳе буд, хонаи Мираки Шодмон. Фариза аз тарс дар танӯри нимтафсон паноҳ бурд. Субҳ надомида, ҷонашро гирифту ба хонаи модараш гурехта рафт.

Фариза азобашро ба хонавода як-як ҳикоя кард...

Бародараш хулоса гуфт: «Дигар нарав!»

Бевазани пойлуч ҳар шаб одам меовард, ки аз гуноҳи писараш бигзаранд. Аҳли хонадони бобои Ҳаким дар ҳирад ва фиросот боло буданд. Фариза боз ба хонаи нотинчу пурмагал баргашт.

Зиндагӣ ноҳамвор аст. Қисмат будааст, апаи Фариза сари таваллуди фарзанд аз дунё даргузашт. Хоҳари муштипар аз мотамхона баргашта, ба ёди пайвандаш ашк рехту балоро дар сараш гардон дид. Ҳангисурати бемурувват бедард мегуфт:

— Дар хонаам гиря накун! Гиряи ту касрат меорад!

— Апаи нозанинима тайи хок кардем, инсоф дорӣ? Мон, каме бигирям, дардам сабук шавад...

— Дар ин хона не, сари қабри апаат рафта гиря кун!!

— Э, Худоҷон, чӣ рӯзи сиёҳе? Намемонӣ, ба ёди апайи ормоним бигирям?..

Мирак ҳамболинашро муштборон кард. То бевазан омад, ки сару рӯяш варам, баданаш сияҳу кабуд гашт. Аз дасти писари