Шайтон разолат меояд. Ӯ шабро дар оғил рӯз кард. Хазони дарду доғи Фариза ба саратон печид. Сагираи бодиро аввал папораш набурд, вале варақаи ташхиси бемор забонашро баст.

Фариза дар шифохона хобид. Дорувории фармудаи табибонро бародаронаш пайдо намуданд. Ҳамболини номусулмон ба аёдат намеомад. Ҷавонзан ба суоли ҳамҳуҷраҳо «ту ҳам шавҳар дорӣ?»
хомӯш мемонд ва дар танҳоӣ аз алами ниҳоӣ ашк мерехт.

Сари моҳ, дар ҳоле ки ҳамроҳи Доно Сулама мурданак нӯшиданд, писари шайтон «мард» шуда, аз ҷой хест ва калов-калов рафта ба мошин шишт. Ӯ дар танутӯш аз худораҳматии Гулхумор тафовут кам дошт. Гоҳе даҳонаш то буни гӯш дарида, ҳар-ҳар механдид, зиндагиаш бемазмун буд.

Киро мековӣ, додар? — ҳамшираи шафқате Мираки
бехилҷатро дар роҳрави шифохона боздошт.

— Худам меёбам!

— Ба ҳуҷраи занҳо надаро, сӯзан мегиранд.

— Фариза ҳаст ё не?!

Ҷавонзан параи шикамашро дошта-дошта берун омаду рӯёрӯи башараи ваҳмангез ҳайкал шуд. Чашмони ниқорҷӯву хоболуди Мирак мургак мерафт.

— Ҳей! Ту табобат омадаӣ ё саёҳат?! Хонаву дар бесоҳибу ин ҷо хӯрда гаштаӣ!

— Оҳиста, айба намедонӣ? — Фариза аз овози дагал дар муҳити ноошно шармид.

— Маро насиҳат нахон! Хеле дам гирифтӣ, бас. Либосҳота пӯшу пеш-пеш даро!

— Аввал бипурс, чӣ ҳол дорам? Сахт бичунбам, дарзи ҷарроҳӣ канданаш мумкин.

— Корам-чӣ ба дарзу кӯки ту?! Тез бишӯш, берун баро!

Ҳарду ба хараки дарозе нишастанд. Иттифоқо, бародари Фариза хабаргирӣ омад. Ҳангисурати бодӣ чунонки чӯҷаи болкандаро ҳар сӯ мероні, занашро зери таҳдиду сиёсат гирифт.
Ин кирд ба иззати нафси Ҷовид расид. Бехигӯшӣ фаҳмондаш, ки алфозаш дар доираи оила бошад. Мирак баландтар пӯкид, ки дар нигоҳи ҷавонмард гандида тобид. Ҷовид озод бархосту ақибнокӣ рафт ва баланд ҷаста, чобукона як тоб хӯрду бо пойи чапаш дар манаҳи ӯ фуровард. Шаттан бақувват ғайрати рақибро