суст кард, ки сараш ларзид, чашмонаш сиёҳӣ зад ва чуволи коҳ барин ғалтид. Одамон болои сараш тӯб заданд. Писари шайтон чашмонаш суп-сурх, заминро ханҷол кашида, гӯё омодаи ҳарб шуд ва дабба-дабба давида, ҳавоӣ шатта партофт. Ҳариф уриб истод, ки таргели бангӣ калладав рафт ва Ҷовид ба як хез ба дунбаи ӯ ҷуфтак лагад зад. Мирак дигар аз ҷо нахест.

Дертар пизишкон омада, ба ҳуҷраи холӣ бурдандаш.

Баъди чанд соҳати хушёрӣ бангиро сархам аз дарвоза бароварданд.

Писари шайтон кабӯдҷаҳои рӯяшро пӯшонда натавониста, аз алам рӯяро бо намакоб шуста, воқеаро бар суди худ тавзеҳ медиҳад. Гӯё дами роҳаш намебастанд, ҳарифашро зада мекушт. Ӯ ин хел ҷангҳои кӯчагиро бисёр дидааст.

Ба бахти бади мардум ҳамоишҳои тӯлонӣ рух заду ҷаҳолат боло гирифт. Ҳамон писари шайтоне, ки аз сояи худаш меҳаросид, ба бордони мотосикл яроқи оташфишон бардоштаву муллое ҳампахлӯ хонабаҳона имзо гун меовард. Байторе, ки номашро беғалат навишта наметавонист, раисшавӣ буд.

...Эъломияи машварати кишоварзонро пушти дари клуби деҳа часпоиданд. Ҳаками ягона халқ буд. Рӯшанфикрони деҳа ба сарварии хоҷагӣ номзадии бачаи бобои Ҳакимро пеш ниҳоданд.
Авбошҳо одамони ба табъ нофорамро шабакӣ аз хонашон бардошта, ба «ситод» мебурданд. Як рӯз пеш, дабири рӯзномаи маҳаллиро занони ҷамоатӣ хобонда, ҳармурд заданд ва ба як рӯз хубаш ҳам карданд. Ӯ аз пушти нону намаки ҳизби дилписандаш солиёне айшу ишрат варзид, вале бо дигаршавии замона бо пойхи худ омада, бо ду дасти адаб шаҳодатномаи сурхашро супурд.
Коммунисти нохалафро ба ҳизби нав роҳ надоданд.

Қиссаи раисшавии «писари шайтон» дар саросари водӣ машъали тобанда буд. Мулло челаки оҳарӣ пӯшидаву фӯтаву дастор баста, ғайриоддӣ ба машварат ҳозир шуд. Намояндаи ҳукумати ноҳия папка тайи каш ба минбар омад. Овозаш паст, аз исёни мардум нолида-нолида, ба фаъолияти яксолаи сарвари хоҷагӣ нобовар изҳор кард. Ба чаро нарафтани подаро ба сари Ризо Амин заданд. ИЗДИҲОМ мехурӯшид. Муҳофизе камон дар кифт рӯйи саҳна якта-якта қадам партофта мегашт. Гоҳе даст ба тирдон бурда, миёни хосу ом ваҳшат мезод.