Мардони бохирад панҷа ба пешонӣ зада, аз ҳаводис маъnӣ мебардоштанд. Сафари ҳақгӯву ҳақҷӯ дастони шахшӯлашро молида-молида, ба ҷабини офтобхӯрдааш гиреҳ афтида буд. Роҳбарони зирак дар ҷамъбасти сол ба хонаи ӯ одам мефиристоданд, ки ба аҳли байташ чӣ намерасад? Намегуфт. Мошинсавор оварданаш мехостанд. Намеомад. Сарвари паканаи кӯтоҳгардан фанди ҳақталошонро соз ёфта буд. Як-ду моҳ пеш то машварати сол мефармуд, ки ба номи даъвогарони ашаддӣ роҳхати бепул ба табобатгоҳи Сочи ва ё Есентуки бинависанд. Бо ҳамин роҳ ҷонаш мерахид. Амаки Сафар ба найрангбозон қаҳ-қаҳа зада, ба саёҳат намерафт. Ҳайати садорати хоҷагӣ ноилоҷ мошини напта-нав ҳадя медодандаш.

Ҳузури муллои деҳа мардумро ҷоду карда буд, ки ҳама ба сифати «писари шайтон» мепардохт. Таърифи одами ҳабатаро шунавида, вуҷуди Сафари ҳақталош алов гирифт. Агар Бозораки камондор рӯи саҳна «ҳаркиро мо мехоҳем, ҳамон раис мешавад!» намегуфт, мумкин ба ҷояш тинҷ мешишт. Ҳақталош ба камбағалони хоҷагӣ ин хитоб кард:

— Эй, мардум! Мо барои чӣ таваллуд шудаем?! Магар ба таҳдиду куштори ҳамдигарӣ? Замоне, ки Бобошоҳи Шариф ҳокими Баландарсад буд, ӯ барои ободии мулк мубориза мебурд. Ин деҳаи пурфайз дар чор иқлим машҳур буд. Имрӯз-чӣ? Шиками мардум бӯйи нон намекунад. Чойхонаву мактабҳои сохтаи раис рӯ ба харобӣ оварданд. Дарвозаи даромадгоҳи ноҳияро «дарвозаи Бобошоҳ» мегуфтанд. Рӯзе, ки дарвозаро чаппа карданд, ба гумонам раиси Бобошоҳ дубора мурд. Холӣ ба раҳбарӣ киро пешбарӣ дорем? Ҳой, ту номат чӣ буд? Ба камон мардума натарсон!

Силоҳдор ба ҳақталош теғ кашид. Афғон Сайидӣ паҳлавон оҳиста-оҳиста рафту дар буни гӯши камондор чӣзе гуфт. Эҳтимол гуфт, ки бобову бибиҳои мо хирадманд будаанд. Ва ҳамеша аз роҳи покиvu ростон мерафтанд.

Ҳақталош овоз баланд карданд. Муридони мулло ҳамоно бо шӯру исён пешбари Мираки Шодмонро мехостанд. Яке Донаи кулолгар пешорӯи одамиён рӯйи саҳна давида, дод мезад:

— Гум шав, даъвобози рӯспёҳ!! То се мешуморам, нафурой, мепарронамат.

— Бипаррон, кӯдаки синамак!! — тугмаи куртаашро кушода,