Пеши барӣ сермӯву офтобхӯрдаашро дамонда, аз минбар нафуромад ҳақталош Сафар.
– Шӯхӣ накунӣ, мепарронам! Як, ду...
– Шаҳид мешавам! - шӯрида мегуфт ҳақталош. – Ҳинӣ тарси амакат бармаҳал гузашт. Э, ин ҳеҷ тап не, фашист зӯр буд, то хонааш сур карда бурдемаш. Ана, дар похову дастонам захми тираш мондааст. Ту киро куштӣ? Ягон аҷнабии истилогарро? Камон бигирифтӣ ва рафтӣ ва бародарони ҳамдинатро хонасалот кардию омадӣ. Шарм намедорӣ, мулло оварда, даъвои раисӣ мекунӣ? Рӯзе мерасад, ки дар баҳор хуни ҷавонмардони нозанини ҷавоб мегӯӣ. Чӯҷаи беакл!

Сақф ларзиш хӯрд, халқ рамид. Афғони Сайид яроқдорро сӯи дар кашид. Виззоси тир аз паҳлӯи толор ваҳм зод. Дар хаёли одамон Сафари ҳақталош мурд. Яке буд аз минбар овози ӯ баромад, ки мегуфт:
– Ман зиндаам бо ҳақиқат ...
– Сагбозе, беаҷал мемирӣ..., - раҳравон дар пойи минбар пичиррос зад раисштав.
– Ҳой, ноасл, аввал раҳбариро дар хонаи худ ёд бигир... «Хара чипо шабчарӣ чӣ?.. Яроқу мулло овардӣ, тӯмору раднома гирифтӣ, тарсу ҷоду кор накард. Тӯ куҷову раиси куҷо? Мо, мардуми Балэндсар, ба мартабаи раисӣ номзадӣ бачаи бобои Ҳакимро кафолат медиҳем!

Халқ ба по хест. Сари паҳлавонҳо Афғон Сайид абрӯвони сиёҳу серамалашро молида-молида, чунонки ба аҳли давра гӯштингири асилро таҳният мехонда бошад, рафту ба пушти амаки Сафар тап-тап зад ва дасташро боло бардошт. Паҳлавон ду-се ҷумла гуфту тамом. Аҳли хоҷагӣ ҷониби ҳақталош каф мезад. Муллои деҳа ба носазогӯйҳо тоб наовард, ки дари толорро аз берун пӯшид. Кафкӯбии якмароми мардум ҷавонмарди волоназарро, ки дар ғаму шодии ҳамдиёрон шарик буд, ба саҳна мехонд.

Саранҷом, Раҳмони Ҳаким ба маснади раисӣ нишаст.
Балэндсариҳо аз рӯҳи бедори ворисон ба хонаҳошон қисса мебурданд, қиссаи тантанаи адолат бар разолат.