БАРФИ БАРМАҲАЛ

Ӯ шаб мошинашро беруни дарвоза монд, ки пагоҳӣ рафтанаш осон шавад, хомӯшона аз ҳавлӣ барояд. Хоҳу нохоҳ занаш такнурсӣ мекард: «Куҷо меравӣ?» Ростӣ гапро бигӯяд ҳам, занак ба ӯ бовар намекард. Борҳо воқеъ шуда, ки дар сари субҳ ғавғо бардошта, ба атрофаш мардуми маҳшаре гирд оваронидааст. Сокит аз хона баромадан барои мардак давлати калон буд.

Латиф, ки ба пуштиноки мулоим вазн меандохт, ҳамаро фаромӯш месохт. Тӯқии чоргулашро ба бар ниҳода, зери лаб оҳанге месуруду чархҳо бардор-бардор мебурдандаш. Аҷиб ки хонаи обод ба дилаш зада буд. Медонист чаро, аммо ба дигарон гуфта наметавонист. Ду ё се бор аз ин ваҷҳ ба занаш лаб кафонд, балоро ба сараш гардон дид. «Розӣ бош, зан бигирам...» аз даҳонаш мебаромад, ки аёлаш мӯй ба оташ афтода барин ба худ мепечид. Аз ғояти қаҳр сухани даркорӣ намеёфт, чиғотҳояш сарибасар дасту остин бармезаду рӯ-рӯи ҳавлӣ гуфта-гуфта мерафту меомад. «Чӣ, қонеат карда наметонам? Бирав, афтата дар ойна бибин, ранги хукӣ пир шудай, зангир!» Ба ҳамин дастур мудом зангирии ӯ ба таъхир меафтод.

Шамсия ба нияти пора кандани фикри зангирии шавҳараш амали навро пеш гирифт. Ӯ сару поӣ гункардаашро шумурда, ба хоҷагии ҳамсоя хостгорӣ рафт. Бевазани танҳо ба номзади духтараш розӣ шуд. Рӯзи тӯйро охири ҳафта маълум карданд. Занак бозову пойин давида, хешу таборро ба хурсандӣ хонд.

— Биист, ба шаҳр нарав. Меҳмонора пешвоз бигир...— аз чизе хавотир таъкид намуд занаш.

— Расида меоям,— чашмони сурхнамову хумориашро молида, сигор гиронд Латиф ва ба паси фармон шишту чангу хоки кӯчаро ба ҳаво хезонд.

Аввали ҳафта хусураш ба Латиф панд хонд, ки шукри фарзандон, пояшро ба чени кӯрпааш дароз бикунад. Шарм куҷо, мегӯй марди пир ба гӯши маркаб дуо мегуфт. Хайр, ду зан дошта бошад-чӣ? Маншати дупӯн гузароиро ба чизе иваз намекунад. Онҳоро бихӯронаду бипӯшонад, хости дилашонро ба ҷой биёрад, боз чӣ мехоҳанд? Ношукрҳо! Ҳа, пулро болишт карда ба гӯр намебарад-ку. Бе ин ҳам зани хонагнаш як миҷморуки мурданист.