Мӯйсафедони болои суфа аз оташ дида барнамеканданд. Хурдсолони муштоқи мусиқӣ рӯи ҳавлӣ давра меоростанд. Пиразанҳо ба таҳлили воқеаҳо ҳавас доштанд.

Вакили некрой муҳити маъракаро нозирӣ мекард. Талош меварзид, ки камбуд нашаваду омадаҳо наноланд. Ӯ ҳамонест, ки соҳибхонаи маст ба ришаш чанг зада буд. Одами дигар мебуд, эҳтимол асло бо Латиф рӯ намедид. Мӯсафед кинагир нест, аз як хоҳиши пайвандон хеста омад. Ва бо сарпарастии ҷавонҳо лаълҳои қанду қурсро ҷониби давраи калон мекашониданд. Гоҳи нонхӯрӣ нафаре вакилро наздиктар хонда, шунаво пурсид:
— Бобо, падари шаҳро намебинем-ку?
— Тӯйхабараш фиристодем, — сухани зарури наёфт вакили ғузар.
— Дур ё наздик?
— Ба сари як хеши раҳдурӣ. «Зогон хӯранд меваи шохи баландро» — гуфту марди пир аз давраи кунҷковҳо берун шуд.

Шоҳ аз дарди саробони хонадон аз ҳама афзалтар ғам мехӯрд. Одатан аз хурд то калон ба хотири ин рӯзи сайид либоси озода пӯшида, пеши назари мардум гаштугузор менамуданд, ҳавас мешикастанд. Ин аст расми меҳтарӣ. Ва ин рӯз дар ҳаёти шоҳу арӯс бори нахуст воқеъ мешуд. Занҳои деҳа ба гӯшае тӯб зада, носозии зану шавҳарро таҳқиқ кардаву хулоса мегуфтанд. Яъне, Латиф аз чаккокиву лоғарии занаш не, гӯё бероҳагии ӯро бо чашмони сараш дидааст. Шомгоҳе ғавғошон то кӯча бархост. Мардак ҳамон дам савганд ёд карда буд, ки баркасдаш зани дигар нагирад, номаш Латиф не! Шояд ба ғурури савганди пешина осеби ғазабашро гардон карданист.

Офтоб аз нимаи осмон мегузашт. Ҳавлии тӯйдор пуродамтар шуда, орухонаро мемонист. Андактар фурсати сартарошон оғоз меёфт. Солхӯрдагони навомадаро бомурот болои кат гузаронида, боҳаловат пиёлаи чой менӯшиданд. Намозхонҳо ба риояи вақт савгошон тайи каш пешинхонӣ мерафтанд. Бобои Муҳаммад ба гӯши зани Латиф чизе гуфт, ки ӯ қифтон барҳам кашид. Яку ду не, аксари худиён ҳайратзада мепурсиданд: падари шоҳ куҷо рафтааст, намепамояд?

Мардум давра орост. Шоҳро салла баставу ҷомаи зарбофт пӯшонида, барбараш чанд тан омада, ба мобайни ҳавлӣ, болои курсӣ оварда шинонданд. Ҳофиз рубобашро диринг-диринг