Ба майдон мехонд. Марди пир фараҳан рафтор надошт, вале ба такяи асо рӯи по хезонида, пеши тахт овардандаш. Яке буд номи падари шоҳ ба нақарот омехт. Набуд Латиф дар миёна. Дастаи ҳофизон баробар «Э, додои шоҳ, тег намегузарад!» мехонд. Шамсия аз олами афзун худро ба хона зад. Бесаранҷом гашт, бобои Муҳаммад.

• Куҷо гум аст, ӯ даюс?! — сигори нимсӯхта лабонашро ба таки по паҳш кард тагои шоҳ Зардони сиёҳрӯ.

• Гаррӣ рафтааст, — аз паноҳдории ин сир батанг омад марди пир.

Хусурбачаи миёнсол, ки начандон одами нексиришту намозӣ буд, сукут варзид.

• Шоҳа бибарем ё не? — аз мусиқӣ дилгир бозпурс шуд вакили гузар.

• Қабристон мебариш, ки падараш наомадааст? — ба оҳанги навмедӣ гуфт Шамсияи оламзада.

Марди сиёҳчурда аз холадухтараш манзили дилхушии Латифро фаҳмида, дандон совида-совида носозову ҳамоқат гуфт. Бе иштироки падар бурдани шоҳ ба хонаи духтардор нангин буд. Хоҳ падари ӯ дар бистари марг мехобид ва ё барҳаёт намебуд, як гапе. Дар насибаш хеши зӯҳмӯи якраве рост омадааст, ки на ба касе бовар дораду на зи ҳукми довар. Ба пиндори хешон Латиф баркасди занаш ба марзи дуре ғайб зада буд.

Ҳофизон хаставу шалпар месуруданд. Абдухолиқи сартарош боиси таъхири вақт ба сари тухмранги шоҳ беҳуда тег медавонд. Шавкат чораи гурез намеёфт. Тӯякиҳои беқарор кӯдакҳо тайи кашу бӯғчаҳо тори сар ба раворав омодагӣ медиданд.

Баногоҳ дар паси хонаи тӯйдор мошини сабукраве садо дод. Садои шабеҳи мусиқӣ. Аввал ду-ду, чор-чор, интиҳо, ҷумлагӣ сӯйи дарвоза давиданд.

Латиф аз таки каши ҷавонзани миёнаумри сурхинаруӯ дошта, фӯкаш чуҳ, ғолибона омадан дошт. Мӯйсари меҳмон заб-зарди микрозбурида, чашмонаш нилӣ, куртааш доманкӯтоҳу поҳош то зону пурпашми урён, биниаш кулӯла, ҷуссааш бӯзбала, як ҳайбате дошт, гуфтанӣ. Ӯ ба мардак чизе гуфт, ки ҳарду паст-пастак хандиданд. Тег дар дасти сартарош шоҳ монд. Ҳамсари Латиф аз долон бошавор париду мардумро фарҳ намуда, омада-омада ба