Ҷорӯбкаши лолу музтар сӯйи мардуми деҳ чӣ тавр садо карданашро надониста, ба гиряву нола медарояд. Дарзамон хоҳиш мекунад, ки ӯ намози бомдод гузорад, баъд нисбаташ ҳарчӣ раво бибинанд, ихтиёрашон. Шабгардҳо дар гӯшае сари по менишинанд, то посбони масҷид намозаш бигзорад. Мӯйсафеди тарсвара бемуттако, аз кӣ ӯ ҷӯстанашро сарфаҳм нарафта, даъвати намози бомдодро аз худаш бофт. Қасдан ғалат хонд, ки мардум ба имдодаш бирасад. Ва посбон бо садои аз ҳардафҳа хеле баланд ин гуна азон гуфт:

Ассалот-ул хайр-ул се танапо-о-о!!
Ассалот-ул хайр-ул се танапо-о-о!!
Ҳап бишинам, мебарано-о-о-о!!
Дам назанам, мезанапо-о-о-о!!

Мардуми бедори деҳ аз ғалат қироат кардани муаззин намози бомдодро, сахт барошуфт ва даргазаб сӯйи масҷид шитобид. Садои ошнои муаззинро шинохтанд, вале ғалати ӯро написандиданд. Кӣ ба вай фатво додааст, ки қолиби зебои даъвати мубарроро бишканад? Посбон девона шудааст, ки ба ҷойи муаззин мехонад? Ва ё қаламрав нотинҷ аст, барои ҳамин? Ҷавонмардони деҳа асли воқеаро нозук пай бурда, нарму сабук вориди масҷид шуда, дуздонро дастон баста мебаранд.

Ин панд аз барои Латифи набуда буд.

Базму бозӣ ба аламситонию мӯягарӣ оид шуд. Муаззини поксиришт лоилоҷ такбири таҳримаро ғалат хонд, агар не, мекуштандаш. Бинои замон аз хиштҳои таҳдевор сар каҷ мениҳад. Дарахти оила аз реша фасод ояд, меваҳои он талху норасида мешаванд?

Мушкила пеш омад, ки бе дуои калони гузар ва таъхири шахси азизи шоҳ-падар тӯйро хобонанд. О, ба волидайни арӯс баҳона чӣ мегӯӣ? «Латифро фишори хунаш баланд хест ва шабакӣ ба шифохона бурдандаш.» Ва ё худро сафед бикунанд, ки ба ҷаноза рафтааст? Ба ҷанозаи кӣ? Ҷаноза муҳимтар аст ё тӯй? Шамсия бошад, мегуфт, ки ҳамчунон бидонед Латиф мурдаасту Шавкат бепадар монда. Мебарем шоҳро, вассалом!

Солхӯрдаҳо шитобро аз гӯшаи ҷаҳл дониста, ятимона бурдани шоҳро напазируфтанд. То шаб интизор боядӣ буд. Модари тундрави бадхӯ то фарорасии шом ором гашт, пасон, худро ба