Полвони саҳни ҳавлӣ ё рамзи мазракаро бигирифта ва ё шикамаш сер буд-чӣ, ин шом намечаккид. Шамсия аз адами ниҳониш бо овози дуҳура даҳонашро мазза дода, сарҳоро бадард меовард. Садои ҳофизон болои мошин, пешрӯи шамол чандон шунида намешуд. Вале ба ҳар сурат ҳофизони кироя ба зарби дойраву аккордеон нафас дар гулӯ печида, аз васфи шоҳу арӯс месуруданд.

Масофа то хонаи духтардор торафт наздик мемонд. Мошинҳо ҳар андоза сӯйи Чорбоғ мерафтанд, дили Шавкат берабт метапшиду пеши назарҳо чеҳраи ҳақиру нотавон медид. Бале, ҳузури падар шоҳро зебу фарри нав мебахшояд, аз падардорӣ сари ӯ ба осмон месояд. Дар ниҳоити кор, дуои падару модар файзу баракати умраш мегардад. Аммо, ҳолиё чӣ?..

Ҳамон сол дар саросари Сарбанд барф бармаҳал борид. Латиф боиси иллати гурдаҳояш чанд моҳ дар шифогоҳ хобид. Аъзо бе такопӯву сарварин ӯ барои тобистон барф захира карда натавонистанд. Мардак болои кат мехобиду ба пиндоре лағжидаву хеста, шамоли изғиринг сару рӯяшро мелесиду боло мехоид. Вале аз роҳаш намегашт. Кулӯлаҳои барфро ҳарисона ба даҳон андохта, фурӯ мебурд. На аз сармо-сармои ҷони ширинаш, на, балки аз даста-даста пулҳои сӯхта аъзои баданаш дард мекашид.