ИШҚИ БАРДАВОМ

Санҷиди гарки гул аз боди самум ларзиш хӯрда, ҳамранги бемори оллонгӯ дардолуда нолиш дошт. Шамоли тундрав рӯ-рӯи фарохдаштро лесида, хуштак мекашид. Ва гоҳи дигар шоҳаҳои санҷидро бозӣ дорӯнда, гулрезаҳояшро ба чапу рост мебурд, сар-сари хору хас менишонд. Мегӯӣ санҷид мегирист, замин мешунавид садояшро. Ва болои теппаи рӯ ба водӣ ҷуз ин тоқадарахт ниҳоле ба чашм наметобид.

Сайёд зери санҷиди пургул интизор мекашид. «Дер кард...», — ба соҳати дасташ нигарист ҷавон. — О, беаҳде, ба гусселам намсой? Хайр, эй санҷид, шоҳиди қиссаҳои ишқи покам! Миёни мову Санавбар ҳарчи бигзашт, маъзур дор!»

Имрӯз ханда аз лабони ғунҷасони ӯ паридааст. Ба лаби чашма бедимоғ рафту омад, кӯзаашро рӯи суфа бинҳод. Ба офтоби сари кӯҳ нигоҳ кард. Нимаи охирини хуршед ба паси кӯҳ рафту дар қуллаҳо шафакгуна хирман дамид.

Ба нигоҳе ҳавлӣ ором шуд. Дидори ошиқ ба дилаш талотум мезад. Меравад ба истиқболаш. Оҳиставу нарм чанд қадам гузошта буд, ки падар аз роҳ гардондаш.

— Санавбар, дигар ба лаби чашма нарав! Ба ҷойи ту хоҳарат об меорад...

Марди пир афзори пушти аспашро ба гӯшан суфа бинҳода, оби таҳорат хост. Санавбар офтобаи суфолиро ҳамроҳи челак оварда, ба дасти мӯйсафед супурд. Падар пойини хота рафт. Духтар чашмони аҳли хонаводаро дуздонда, тирез дод ва аз раҳи камодам ҷониби подаҷо шитофт. Гову мол дар ҳели соҳибонаш ҷобаҷо шуда буд. Санавбар зери санҷид хеле маътал истод.

Дар паси буттаҳои анбӯҳи марминҷон аз даричаи бози ҳавлӣ чашм намеканд, падар.

Тӯдаи абрҳо саморо печонд. Замин тира гашт. Ҳаво базудӣ ранг бохт. Чӣ навъ Санавбар аз хашми падар эмин ёбад? Дилаш дар панҷаи ғам метаппид.

— Э, бефаросат! Дар ин бевақтӣ аз куҷо омадан дорӣ? — сахт пой бар замин кӯфт падар.

— Хонаи Хурмошон рафта будам...