Ба рафтани раҳи дур дили падар намекашид. Баҳори даҳум аст аз писараш нома намегирад. Ду соли аввал, ҳамагӣ ду бор якшаба меҳмонӣ омаду торик-ториқи рӯз баромада рафт. Оқибат бо узри роҳи дароз аз деҳа по кашид.

Дар вуҷуди мӯйсафед ду ақидаи баҳам зид исён меангехт. Аввал таънаи ҳамсояаш Раҳими Шофеъ пеши раҳашро мебаст: «Нарав! Агар Сайёд қадрат медонист, пеш аз рафтанаш як даҳан маслиҳат мепурсид». Билакси ин маломат занаш мегуфт: «Бирав! Бачама дар ғарибихон мардум хору зор накун. Бахшиш хоси бузургон аст».

Бобои Маҷид фосилае гаранг монд ва ба сафари роҳи дароз розӣ шуд.

Бародари марди пир дар дабистони деҳа омӯзгор буд. Маҷид, ки хату саводи қазоӣ надошт, сари мушкилаҳо аз ӯ мадад мепурсид. Ҳоло нороҳат хесту лукида-лукида ба тарафи хонаи вай тоб хӯрд. Шабона барф борида, нигасҳоро ба оғӯш гирифта буд. Муаллим ин дам барфи боми хонаашро мерӯфт.

Мӯйсафед гулӯ рӯшан карду то таки бом омад. Бародари дилогоҳ баъди ҳолпурсӣ гуфт:
— Зиқ нашав, ёдат карда тилгром фиристодааст.
— Бачадорӣ ҳам балои ҷон. Даҳ сол куҷо мегашт, ба ёдаш нарасидам?
— Ҳозир фуроям, маслиҳат мекунем...
— Рафта аз мудират ҷавоб гир, ку дараки мурдаву зиндаашро биёбем.
— Ду ҳафта таътили зимистона дорем. Рӯи дунёро чарх бизанем, кифоят мекунад.
— Дар хона интизор мешавам. Барфҳои боматро, ки рӯфтӣ, зуд биё!

Искандар барфҳои тори бомро нимкола рӯфта фуромад. Курчакро дар пояи кат гузошта, ба андешаи «хунукиро хунукӣ мегирад» ҳам шуду дастонашро ба кулӯлай барф шуст. Гӯшакҳои телпакашро боло гардонда, бандакҳояшро баст ва осема ба хели гову мол сар халонду сӯйи ҳавлии бародараш қадам партофт.

Мӯйсафед зери сарой кунда мекафонд. Гӯё ҳар зарби табараш аламситонӣ мекард. Саргарми кор болои барф ғарҷ-ғарҷ омадани бародарашро пай набурд. Аз як садо ба худ омад, вале сар набардошт.

— Ака, табара те, - сулфида-сулфида ба пирамард наздик шуд Искандар.