— Дилтанг нашав, сараш зинда бошад, меояд.

Мӯйсафед ба андеша афтод. Дар ошиқон худ ба лабонаш нӯмоне ханда давид. Ана, муҳаббати ӯ ба ишқ гуфтан меарзид. Вай мисли Сайёди хаппак дар канор тарсвара нанстод, ба ифодае сар ба гарав монд. Ҳамон сурат «актёрӣ» намекард. Сафина азони дигаре мешуд. Аҳли деҳ намедонанд ин қиссаи пуршӯри ишқи мӯйсафедро.

Афсонахел аст, ошиқихон мӯйсафед. Ӯ Сафинаи духтари раисро нағз медид. Ошиқон дар саҳро вомехӯрданд. Духтаракро танҳоӣ ба дилаш мезаду ба ёрии холааш ба саҳро мерафт. Маҷид аз ҳайбату ҷозибаи раис наметавонист бо духтар озодона мулоқот бинамояд. Ба неву нестони хонагиҳо эътибор надода, ба хонаи дӯстдоштааш одам фиристод.

Шаби хостгорӣ маслиҳат он сӯ, раис падари ӯ — Ҳикматро аз хоҷагӣ «бадарға» кард. Ба ҳукм итоат усто ба ҷойи дуртаре кӯч баст.

Маҷид савганд ёд кард, ки ӯ духтари раисро ба занӣ мегирад. Ошиқи бебок роҳ меҷӯст, пӯлон мекашид ва сари андешаи олӣ мувоҷҷеҳ андаке меоромид.

Рӯзе ошиқи хирасар тағйири андом намуда, ба деҳи маҳбубааш гадо меояд. Саҳни дарвозаи раис чунонки тасаввур дошт, пурмағал набуд.

Зебосанам «мӯйсафеди гадо»-ро дар либоси омиёна нашинохт. Рӯшу мӯйлаби чурзу асои дасташ Маҷидро ба пири фартуте шабеҳ месохт. Сафина овози шиносро шунирида, бесаранҷом гашт. Даври мардаки почакандаро хурдсолон печонида, хурӯсаку тухми офтобпараст, сақичу бирешим мехостанд.

Маҷид зери хою хӯву паропари кӯдакон пинҳонӣ аз дӯсту душман матлабашро ба Сафина гуфт. Духтар ҳам ӯро дӯст медошт. Ҳамингуна мулоқот чанд бор доир шуд ва маротибаи ахирин духтар тарқи хонаи падар гуфт.

Таёра таккон хӯрду марди пир ба худ омад. В-оллоҳ, аз курсии роҳат носер, фуромадани мусофирон сар шуд.

---

Шаҳри серодам дар нигоҳи мӯйсафеди деҳагӣ олами афсона буд. Ошноию ягонагии қавму миллатҳоро дида, ангушти ҳайрат мегазид, ки дар гузарашон ду ҳамсоя барои обгирии ноҳоя соз намегиранду инҳоро бин-а. Тифоқишон зийнати дунёст. Дар