– Соз гап зан, – айнакро аз болои би니아ш фуроварда, ҳайрон монд мардак.

– Рангин кардам, устухондард баромадам, – ба ҳавои бинӣ шарҳ гуфт ҷавонзан.

– Аз кай боз?

– Чанд моҳ шуд.

Насим аз ин беш ҳарфе назад. Абри ғам бар хонаи дилаш соя андохт. Оё муҳаббати аёми навхонадоришон сохта буд? Ҷузъитарин сирро аз ҳамдигарӣ пинҳон намедоштанд-ку. Бемор бошад, чаро дар ин чанд моҳ ба ӯ нагуфту ба лабон кулӯх молида гаштааст? Агар дар шифогоҳ бихобад, ҳоли ӯву кӯдакони қайсар чӣ мешавад? Таззодҳои зиндагӣ ҳамин аст.

Ҳамон шаб Насим ҳамсафари хаёлии андешаҳои ҷавобҷӯ то саҳар нахуфт.

---

Аз чоштгоҳ инҷониб гармсел бивазад ҳам, тафси ҳаво наменишаст. Мардак мехост нимаи рӯз аз хона берун шавад, зеро, пурсуҷӯҳо ба дилаш зада буд. Ӯ дар як даст тӯрхалқа, ба дигаре зарфи тағомдор ҳамроҳи духтарчааш сӯи истгоҳ мешитобиданд. Тайи чинори гардишгоҳ одам бисёр набуд. Насим тӯрхалқаашро ба шохаи дастраси чинор овехта, баргакеро қанду чун рагҳои панҷаи бемори азизаш молидан гирифт. Аз саргаҳи деҳ Намози дойрачӣ омадан дошт. Насим лаб турш кард, ки дар бало монд, боз кунҷковию пурсуҷӯ сар мешавад.

Автобус омаду ҷони ӯро харид.

Паси тирезаи шифогоҳ тӯлонӣ истод, Насим. Ҳар боре духтараки хилъатпӯш тағоми беморонро аз дасти соҳибонаш мебурду чанде пас бозмегашт, медид, ки мардак ҳамоно ғарқи андеша аст. Ӯро дам намезад, одобаш ҳамин. Мардаки ба дарахти ғафс такязада аз решаи он даво меҷӯст? Духтарак гашта омад ва сар аз дарича бароварда, ин садо кард:

– Савғон киро бибарам?

Насим аз олами андешаҳо раҳиду ба лабони қарахшбастаи ӯ табассум давид, аммо табиӣ не. Вазнашро аз танаи дарахти ҳамшафати дарича канда, ба духтарак номи ҳамсарашро гуфт.

– Оҷаам намеояд? – аз лаби пиччаки падар кашида, мепурсид Марҷонаи майдаҳак.