Чашмонашро молида-молида шамъи ларзонаку хирасӯзи панҷагулро гиронд. Ваҳ, дар бевақтии шаб чароғи ҳуҷра месӯзад. Наҳод, то ҳол наҳуфтаанд? Дуди спиру бӯйи шароб? Ҳоболуда ба дар наздик рафт ва аз роҳи калидтобак ба даруни хона нигоҳ дӯхт. Чӣ асрори ғамангезе. Хона кӯрлуд буд. Насим дар миёнаи фағонаи дул ҳамсарашро дид: курта ба гардан кашол, побараҳнаву чашмонаш суп-сурхи хуморӣ меҳмонро ба нӯшонушӣ даъват дошт.

Насим аз ваҳшат пас гашт. Пояш ба лаби гилем печиду зарфи болои сандуқро зада афтонд. Дарзамон чароғи ҳуҷра хомӯш шуд. Мушт ба дар кӯфт. Садои хӯроккаши омаду халос. Дари ҳуҷра ҳам бишканад-чӣ? Рӯйхотири меҳмон дам назад. Ва ҷиҳмашро баазобе паҳлӯи пайвандон кашид. Қош, азали нобино ба дунё меомаду намедид ин тоифаро. Қарибиҳои субҳ гиччирӯси дари ҳуҷра аранге ба гӯшаш расид. Нафаҳмид, ки меҳмон аз шитоб ё аз шарми рӯи соҳибхона ғайб задааст.

Ҳини нахорӣ Насим аз воқеаи шабона ба занаш лаб накафонд. Аздусар ҷанҷол мехезад, ҳамсояҳо эродаш мегиранд, айб. Ҳафт пушташ по ба лаби гӯр ниҳода, чӣ будани таъми шаробро намедонист. Бибин, тақдир ӯро ба чӣ рӯз расонид. «Чорасозон дар илоҷи кори хеш бечораанд».

Шабона, пас аз ошомидани таъом кӯдакон ба ҳуҷраи дарсхонӣ рафтанд. Насими ҷнунзада тоби аз ёру ағёр суханшунавӣ надошт. Қомуси ҷавонмардӣ аз ҳад вуҷудашро азият мебахшид. Фурсате бо занаш танҳо монданд. Муҳокимаи ахлоқи Сокина барояш гарон афтод. Зан бепарвоёна хати симоро ба хати барқ пайваста, боҳавас рақси болои яхро тамошо дошт. Мардак озод бархосту симоро кушт. Ҳамболини мағрур паҳлӯ гашту песондаш. Ду тан оғози суханро гум карда буданд. Соҳибхона аз номаълум рафтани меҳмон не, балки сари рӯзгори ноҳамвор ба танг омадаву ғазабашро дар худ кушта, бо мулоиматӣ гуфт:
— Азизкам, овозаи мардумро шунидай?
— Чӣ гуна овозае?
— Дар боби ахлоқ. «Сокина бечорард шудааст...»
— Ҳм, нони киро нимта кардаам? Ҳама пургуноҳем.
— Мункир нашав, бе шамол шохи дарахт намечунбад.
— Қаҳ-каха, қаҳ-каҳ! — пурмакр хандид занак. – Ошиқакам рашк мебарад-е. Медонӣ-ку, ҳоло замони озодӣ, кӣ чӣ хел мегардад, ихтиёраш. Давраи феодалӣ нест, ки маро аз хона баромадан намонӣ.