Рӯзи тирае дар саҳни биноҳо як «Волга»-и сиёҳранг пайдо шуд ва омада-омада назди ошёнаи Насим ором гирифт. Ҷавонзани сару либосаш идона фуромаду ба абрҳои осмон хашм андохт ва ҷомадонашро бардошта, ба ҳамсояҳо заррае эътибор надода, ангушт ба дар зад. Кампири Зулҳумор даме ҳавлиашро хабаргирӣ рафта буд.

Насим дар шавкуни беинтиҳо берун омада, бемуҳобо, ҳамсарашро нашинохт: дар тан либоси хориҷӣ, мӯзаҳои соқбаланд пӯшида, сар-сари мӯйҳои пешониаш бурида, рухсораҳош арғувонӣ, бообу тоб менамуд. Сокина «ҷао!» гуфту ба поймонаки долон қадам гузошт. Мардак мехост замин гор шаваду ин афту андоми безебро набинад. Кӯдакон ба пешвози модарашон надавиданд. Онҳо аз ҳарос ба гӯшае дам заданд. Ҷавонзан ба думболи Марҷона, ба хона сар хаст. Занакро аз овозаш бишнохтанд.

Шаб «дунёбехабарон» модарашонро ба миёна шинонда, мепурсиданд, ки чаро ӯ бо марди бегона расм гирифтааст? На ба сиёсат ором мешуданду на аз тарс. Сафеду сиёҳ бароишон як набуд. Сокина амсоли рӯбоҳи думсӯхтае, ки пас аз дуздиҳои бешумор баромадгоҳашро баста дида, обмӯрӣ мековад, вале намеёбад, мағрур ба сукут рафта буд. Ба падар навбати сухан намерасид.

Ҷуфти парасту ба гардиш омада, давродаври лонашон чарх мезаданд. Сокина гоҳ ба фарзандонаш рӯ мегардонду гоҳ ба парастуҳои чарҳанда. Ба чӣ мазмуне муассир гашта буд.

Субҳи нав ҷуфти парастуи лонааш нимсоз аз айвони хонаи муаллим парида рафту дигар наомад.