шунавида, аз хонаи сабр мераҳад. Ва як чашм ба мизу як чашм ба дар, дар ҷоки гиребонаш туф карда, пичиррос мезанад:
– Худоҷон, бибахшоӣ, ба зӯромад гуфтам. Ҳастӣ. Озод шавам, бачаи ӯ милисара мекушам...

...Бечора Мафтунӣ дар имзогузорӣ ба забонхат дармонда, нарангушташро ба ранг тар карда, дар хошияи варақ пахш мекунад.
Аслан, ҷосусин Раҳими Зард ҳамсояи дарбадевораш Алим овоза карда буд.

Анвори хуршед заминиёнро месӯзонд. Алим дар бозор мегашт. Талотуми наскхарон ақлҳоро мекост. Кӯдаке ба паҳлӯҷӯби мошин часпида, тарс медод, ки насқаш надиҳанд, баллонҳои пешро мекафонаду мегурезад. Тақпурсиҳои Раҳими Зард ба ҷони харидорон зад, ки гуфтандаш:
– Мефорадат бигир. Сафаракӣ бошӣ, аз раҳат намон!
– Ин мардум худиро дида наметавонаду бегонаро парваридан...
– Чӣ кор дорӣ ба амбораш?! То ҳелчап муша мекованде.
– Соддаҳо! Мардака вазифааш ҳамин...
– Ҳап шин, ки ба рӯйхати сиёҳаш наафтӣ!
– Номи ӯ иғвогари хартамиз дар чор иқлим машҳур аст!
– Вай, номард, кампирака ба милисахона кашид...

Будагӣ гап, Раҳими Зард рақами мошину нишонияшро ба дафтарча нигошта, ба растани ҷӯҷафурӯшон роҳӣ шуд. Чик-чики ҷӯҷаҳо нафоридаш, ки навбатро хат ва худро ба анбӯҳи одамон зад. Алим пайгирона ҳаракати ӯро меомӯхту гузаштаашро ёд меовард.

Ӯҳ, офате, ба рӯиширинӣ дар сехи кулодӣ ҷо ёфт...
Рӯзе сарвари коргоҳ Сайидзода оташдонҳоро даврзанон ба «агент» вохӯрд, ки хоки гарм бардошта буд. Димоғаш сӯхт. «Ба Худо, хокат паст, ака! Каме гармаш бикун, ки зарф naškanad...» Пасон Сайидзода дар бало монд. Рӯздармиён кормандони маъмурӣ ба суроғаш меомаданд. Хуб медонист, ки ин фитнаи Раҳими Зард аст. Сарвари доно моҷарои ӯро ба котиба асос нишон дода, дарӣ идораро қонунӣ ба рӯяш баст. Коғазу қаламаш ба мардум монд. Раҳими Зард аз ҳисоби хешон одам фиристод, ки пулҳои рақамиашро ба Сайидзода пора бидиҳанду муттаҳамаш бикунанд. «Агент» шабҳо лампа мегиронду менавишт, мебофт ҳарзаҳое, мегуфт ҷумлаҳои дурӯғин. Аммо кулӯхи хушк ба девори хушк начаспидааст.

Бурун омад аз растаи ҷӯҷафурӯшон «агент». Меҳмони