Зардинамӯеро дучор омад, ки хукбача пеши бараш, тӯрхалтан карамдор ба дасти ҳамсараш, духтарчаи чорсолае бар-бараш рафтан дошт. Раҳими Зард пешорӯяш баромад ва башитоб пурсид:
— Дар ин шаҳри мо аз куҷо омадӣ?
— Аз Маскав.
«Агент»-ро худо дод. Ба Хрушҳов пайгом фиристода, ваъда дод, ки шумори фермаҳои хукпарварӣ меафзояд. Хукпарварон талош доранд аз ҳар сад сар хук яксаду даҳсарӣ хукбача бигиранд.
Меҳмони ширакайфи маскавӣ ба сару рӯйи хукбача бӯсаҳо зада, сӯйи истгоҳи таксиҳо тоб хӯрд. Раҳими Зард гаранг дар дуроҳа монд, фурсати дидор ба хукбачаро наёфт.
Чандапӯш мегашт Раҳими Зард. Раҳмат меомад, ки саховат бикуниш. Чун ба табиаташ фурӯ мерафтӣ, оҳо, пай мебурдӣ, ки рӯбаҳест ҳилагар, модабузест бозигар, мори афрыест захровар.
Қанлата хӯру накеб-а! Ӯ дар барат мисоли кӯрмор хазида-хазида, захрат мезанад. Намедонӣ аз куҷо ин захр ба хунат ворид гашт.
Бигзашт Алим аз дуроҳа, мисли он ки бедеро бо сафедор кордор набуд. Меҳаросид, ки яке «рақіб» ақиб нангараду қиссаи ҷосуси бебок нотамом бимонад. Раҳими Зард шитофт ба пиёдароҳа, ҷониби шӯъбаи алоқа. Аз аёси беруну хаври даруни шишаҳо ҳира метобиданд. Вақт мепоид Раҳим. Ба шиша чафс шуд Алим.
— Ало-о! Ал-ал, ало-о?! Эта Масков?
— Кто? Я Раҳими Зард, «агент Хрушофа»!
Ана, амали ҷосус бад-ин тамом расид. Наскхарону чӯҷафурӯшонро худо зад! «О-о, паҳналати чандапӯше, каждуме, худа ба ҷанг биравӣ! Як бор бо ӯ гапам гурехта буд...» — мегуфт худ ба худ Алим.
— Скоро придёшь?! Тебя встречаем, товарищ генерал!
Алим дар деҳа овоза паҳн кард, ки Раҳими Зард аз ҷосус бадтар, холабачаи Хрушҳов будааст! Бо ду чашми сараш диду шунид гуфторашонро. Бовар карданд. Деҳагиҳо вақту соҳат мешумурданд, ки ҳафтаи оянда Хрушҳофро аз наздик хоҳанд дид. Раҳмаш биёяду пахтаву хукхонаҳоро камтар, барномаи озуқаро амалӣ бикунад, ҷонашон медамад. Мумкин Хрушҳов дар суфаи Раҳими Зард шишта, бо «агент»-аш лақ-лақ бикунанд. Аддусар ин замон ҳарду бекоранд...
Чанд рӯзак пеш аз омад-омади Хрушҳов даҳони пешвозгирон аз ҳайрат воз монд. Мардум ба шӯр омада буд, ки аз пода гову