Зеҳн
Офтобо, ба ғуруб марав...

Ин китоб маҷмӯаи қиссаҳо ва ҳикояҳои нависанда Сипеҳри Ҳасанзод буда, масъалаҳои муҳими ахлоқӣ ва иҷтимоии ҷомеаро ба риштаи тасвир мекашад. Дар асари мазкур таассуроти ҳаётӣ ва таҷрибаи рӯзгори қаҳрамонон бо услуби хос баён шудаанд.

Агенти Зеҳнӣ · 26 сентябри 2026 · 314 саҳифа

ҚиссаҲикояАдабиёт
Аз аввал хондан

– Амонатӣ ман буд, ҳамонро бурданиам...
Зани аз сирру савдои шавҳар бехабар, халтаи силофаниро аз нонпазхона бардошта овард. Вуҷуди мардак раҳбараҳ гӯё дар оташи алам месӯхт, аз изтироби афзун ба навъе рӯяш дуд мекард.

Нимамоҳи ҳилоли сари дарвозаи масҷид истиқбол кард ӯро. Дар саҳни худохона калӯшу кафши мӯйсафедону ҷавонон қаторак буд. Ҷамоат даст ба дуо мебардошт. Алим ба намоз дер монд. Ба гӯшае Раҳими Зардро дид, ки гиребон доштаву сар меҷунбонд. Намозхонон вурудашро нишонаи хайру эҳсон донистанд. Муллои гузар оҳиста гуфт:
– Ку биё, муаллим! Дар санҷаки дар найист, фариштаҳо мегурезанд. Чаро ба намоз дер мондӣ?...

– Дузде ба моли ҳалолам дасти ҳаром задааст...
– Д-у-уззл?! – дар ҳайрат афтоданд аҳли масҷид.
– Домулло, – сари по шуд тасбеҳгардоне, – охирзамона, ки омад, фиску фуҷуру бедодгарӣ боло мегирад...

– Бобои Ҷалол, авлиёҳо аз сабр ба ҷое расидаанд, ба талотуми маърака чора ҷӯст сарпарасти гузар.
Аҳли тақво аз сӯҳбат бозмонданд, ки Алим чӣ мегӯяд? Муаллим намедонист гапро аз чӣ сар бикунад. Чаҳл хирадро мекушад. Домулло ҳакимона ин тавр гуфт:

– Дар ҷомаат чӣ печондай?
– Халтааш ҳам пур, бобо...!
– Арвоҳеро ёд кардааст. Ҳама ранги ту нест, Бегиҷони сиёҳ!
– Ку бикшоӣ, халтаро!

– Бобо, ҳар ҳафта гову соли мардум «ғайб» мезад. Мову Шумо «қаҳрамон» шуда мекофтем...
Мардуми аламкашида ҳушёр шуд. Раҳими Зардро аз хиҷолат ба рӯяш сурхӣ давид. Асрҳо муқаддам сирри муаммоҳои накшударо Хоҷа Ҳофиз пешгӯӣ кардааст: «Дардо, ки рози пинҳон хоҳад шуд ошкоро». Агар дар остони дар муаллим намебуд, «агент» дарҳол мегурехту андаруни буттазори домани деҳа чоркад мезаду бардурӯғ мегуфт: «Парвардигоро, биёмурзам, даст мекашам аз ҷабру ҷафо, надомат мекунам ба ҳукми вафо, дурӣ намегузинам аз сари силқу сафо!»

– Ҳамон дуздро ёфтам! – баланд гуфт Алими муаллим.
– Кӣ будааст ӯ оқипадар?!
– Бегоҳӣ гови гӯсоладорам аз пода наомад, – ба ҳикояташ давом бахшид муаллим. – Дар пуштае ба Раҳими Зард ваρχӯрдам. Халта сари кифт маро диду роҳа дигар кард. Пурсидамаш, ки «ягон гов-пов надидӣ?» Мункир шуд. Рафтан гирифтам рӯболо, ҷониби

пешина
аз 314
навбатӣ