Раҳими Зард василаи имдод меҷуст. Мехост аз ин вазъ ҳам осонак бираҳад. Чӣ ҳиларо ба кор бибарад, ки ба зодгоҳаш барнагардад. Бад медидагиҳош аз мӯи сар афзунтаранд. Айнан ҳамин моҷаро, каме сабуктар дар деҳа рух дода буд. Фақат мардум ба хотири одами «худӣ» будани вай мӯҳлаташ надоданд. Нону намакхӯрӣ дар маъракаҳо, ба зиндаву мурдаи ҳам шарикосай дами роҳашонро баст. Амали номатлубашро ба худаш ҳавола карданд. Қотили ҷонварҳои безабон бошад аз ин гузаштҳо истифода мебурд. Вақте сирри амали зишт, қаҳрамони воқеӣ пеши назарҳо ба дид омад. Ва дигар мардум ӯро набахшид. Ҳамин боиси шуд, ки бо баҳонаи "ҳавлиямон танг, занак истодан намехоҳад" кӯч барбаст.

Қотили олами вуҳуш ба назди раиси ҷамоат рафта, сар пеши пойҳои ӯ гузошт. Раис хаёлмандона ба рӯи мардак хуб нигоҳ карду аввал ҳарфе нагуфт. Чизе ба ёдаш расида, адои қарз шуморид, ки пурсидаш:
— Ҳикояти "Ҳезумкаш ва мор"-ро шунидай?
— Ҳафт пуштамон деҳқон гузаштагӣ..., - тарсӯёна забон хонд Раҳими Зард.
— Ба деҳқонӣ шугл надоштӣ? - ба ҳайрат афтод раис.
— Табиати шумо моил ба меҳнат нест.
— Акаи Ширин, ягон роҳ ёбед, ки маро аз деҳа пеш накунанд..., - ба илтиҷо даромад қотили ҳайвонот.
— Ҳама роҳро бароитон баста мебинам. Ҳукми халқ мегузарад.

Ахирин умедаш ҳам канда шуд Раҳими Зардро. Ба куҷо сар ҳастанашро намедонист. Пайкари харобакаш мисли пуфаки даҳони бача, ки пайваста дам мехӯрад, гӯё мевармосид. Тораҳои асабаш ларзиш хӯрд. Як ба болову поён назар андохту баалам гирист. Ҳатое, ки дар муҳити нав бо одамони нав ҷойи ислоҳаш буд, афсӯс нафси саркашро лаҷом назад. Ҳм, танбаливу худобехабарӣ нагузошт, ки луқмаи ҳалол бихӯрад. Оқибат боз ба кӯҳокӯч омодагӣ мебинад.

Кӣ гувоҳ мешавад, ки аз ин пас Раҳими Зард ба амали шанесе панҷа намезанад?

Зану марди беқарор азнав барошуфтаву фиғон бардоштанд, сӯи хонаи ӯ ҳамла оварданд. Чаро, ки чунин касратиро ёд надоштанд. Мардум дид, ки ба хубӣ баромада намеравад, мошини боркаше оварда, чизу чораи Раҳими Зардро бор карданд.