— Кадом аст он? — аз рӯи рағбат ва майли тамомом ҷӯё мешавад Маҳтоб.
— Ба майда-ҷӯйдаҳои рӯзгор бештар диққат медиҳӣ, хаставу дилгир мешавӣ.
— Садкаи фолбине! Дардашро табибҳо наёфтанд ду ба як бори хабаргирӣ аз куҷо фаҳмидӣ?! — лабханд зад зани амакам ва хеста назди хати об роҳаκӣ шуд.
— Ҷони гапа гуфтӣ, додар. — тақвият бахшид алфозамро худи амакам. — Худаш аз бунёд як духтари ғамхӯри ношуд! Ҳазор насиҳат мехонемаш, ҳамон Аҳмадест порина. Фикрҳои ботил ӯро ба ин рӯз расондааст. Агар ба беҳин рӯ наёрад, пеши мулло ҙанаки тошканди мебаремаш.
Аз Худои Акбар паноҳ металабам, ки одамон мантиқи сухангӯй надоранд. Ин ғамгусории беҷо шамъи даргирони дили беморро кушт, хандаи нимколааш бар лабон ях баст. Ана, амакам низ бархосту ба думболи завҷаи ғаннозаш гом бардошт ва ду тани танҳо мондем.
Воқеан, мепарастам танҳоиро, ки тавлидгари андешаи салим аст. Оҳиста паҳлӯ гашта, ба чашмони ҳандони духтари хешам нигоҳ медузам. Ва чанде сукут варзида, матлабамро ниҳон медорам. Сукути лангардорам ба ӯ фараҳ мебахшояд. Дертар ба оҳанги нарму гӯшнавоз ба забон меоварам:
— Рост бигӯ, ҳамболинта дӯст медорӣ?
— Не.
— Барои чӣ?
— Гумаш кун, намефорадам.
— Ӯро пеш мешинохтӣ ё нодида гирифтӣ?
— Аз тақдирнавис норизоам. Бахти маро ба як одаме навишта, ки ҳоли беҳ надорам. Норизоам аз тақдирнавис..., — ва калимоти барзиёде дар забонаш чарх назад.
Ӯ хомӯш мемонад, зери бори ғаму андӯҳ. Муомилаи нек, забони гӯё, чашмони зебо дорад, ба зиндагишон чӣ намерасад? Меҳрубонӣ! Оҳ, ин паричеҳра ба дасти ҷавонмарде зан мешуду мисоли кабкҷӯчаи дастомӯз сарашро силӣ мезад, раҳму шафқат мепарварид, эҳтимол ба шифогоҳ намеғалтид. Аксаран аёми хонадоршавӣ дар интихоби ҷуфт хато мекунем. Ё мафтуни ҳусни зоҳирӣ мегаравем ва ё нодидаву носанҷида тан ба тақдир месупорем. Ва ҳамин хато то даме ҳастем, маишати моро талх месозад.