— Ғами беҳуда мехӯрӣ, нағз не.
— Чӣ кор бикунам, ака?
— Минбаъд хушҳолак нагардӣ, ҳар рӯз ду-се карат хабаргирӣ омада, ҷонсаркат мекунам.

Аз ҳуҷраи пизишкон касе ному насаби Маҳтобро мехонад. Зани амакам зулфҳои ҳалқа-ҳалқаашро тоб дода, аҷаб раҳмгин менамояд ва дарҳол мехезаду дастёри бемор ҳамроҳаш рафтан мехоҳад, ки ӯро аз роҳ бозмедорам. Як мепесонам, пеши одамон хиҷолат мекашам, гӯё чун лукмаи фурӯ мебарадам.

Дастҳо пеши бар, аз ҳола зорӣву илтиҷо мекунам, ки ба рафтани Маҳтоб монеъ нашавад. Хубаш биояду паҳлӯи мо бинишинад. Охир, чанде одамро наҳ бизанӣ, ҳамон андоза дар вуҷудаш ҳисси тарсуӣ, нобоварӣ ва дилмондагӣ зиёда менишинад. Раҳми афзун зиён дораду бас. Холаи хомфарбеҳ далел меорад, ки бемор танҳо рафта наметавонад. Ва, дертар ба думболаш баланд садо мекунам:
— Маҳтоб!
— Лаббай.
— Банрода ҳастӣ ё не?
— Бале.
— Ман мегӯям, ки «не».
— Дурӯғро бад мебинам.
— Ин тавр бошад, ку то пеши холаи духтур бе такя бирав.
— Зани амакам дина гуфт, ки тоқа раҳ нагард, банди миёнат меканад.
— Ба ӯ бовар кардӣ?
— Чӣ кор кунам, аз мо як курта пеш пӯшидааст.
— Ба гапи ҳама надаро. Ҳар киро войи ҷони худаш. Илтимос, ку танҳо бирав, метавонӣ. Хоки поҳота садқа, холаҷон, мон ӯ танҳо биравад.

Ва холаи шитобзадаву дарқаҳр на мешинад ва на меҷунбад. Аҷаб не, тазаррӯи ман ба дардаш расила? Ҳарчӣ бошад ҳам, Маҳтоби хилъатпӯш хеле оҳиста, вале бо пои худаш мерафт. Қадамҳош аввал ларзонак, дургар устувор мечаспад ба замин. Зани амакам як чашм ба ман, як чашм ба духтари хешам, тавре менигарист, ки ягон воқеа рух диҳад, то қиёмат мо гунаҳкорсем. Мабодо Маҳтоб якнима бор гирифта, бифитад ба замин, холаи бадҳавимаш дар саҳни шифогоҳ ғавғо мехезонад, шармсор мемонем.

Пиразани дардманде аз роҳ мегузашт. Ӯ муколамаи моро