Дунёи малакутии пири лисонулғайб солораш намудааст.

Маҳтоб сӯи мо, ташнагони сухан, меомад. Дар чеҳраи зебои ӯ хастагиро намедидам. Шиква ҳам намегуфт. Хуб аст, ки холан бадхашм ба танҳоравӣ маломаташ накунад. Амакам бедард буруташро молида-молида, аз пеши пойҳош сар намебардошт. Мавридро баҷо дониста, хушҳол ин садо кардамаш:

— Аҳсант! Ҳар рӯз кам-камак раҳ бигард, хуни похот медавад, сиҳат мешавӣ!

— Бо пайи қадами шумоҳо ба по хестам, агар не, бандаи хоб гашта будам.

— Поко самадо, дигар асло мариз нашавӣ!

— Омин!

Шамолаке баргҳои танга-тангаи дарахтони ар-арӣ пушти шифгоҳро якнавохт бозӣ медовард. Мардуми бемор ғарқаи афкори мубҳам аз ҷисму ҷони хеш менолид. Ба тасаввурам дарахтон ҳам аз қисмати талхи заминиён ларзонанд. Баргҳои хазон аҳён-аҳён баланз мефитанд. Ҳамранги баргҳо дар умри вопасиншон меларзам. Чи умри кӯтаҳе! Ба соле камтар хоки замин мешаванд.

Оё қисмати одамизод ба сарнавишти дарахтон ҳамоҳанг нест? Дарахт зудтар мемирад, инсон дертар. Бебаҳс, ин ду мавҷуд дунёро пасопеш падруд мегӯянд. Ҷамъи ашёи табиат дар фарҷом хок мешавад.

Лёли амакам, оре, ӯ аз самти ар-арзор дида барнамеканд. Шамолаки бозингар баргҳоро ба фазо начандон баланд мебардошту болои сарҳо ба бозӣ меовард. Кӯдакони беғам так-таки баргҳо медавиданд, то якеро аз ҳаво боздоппаву ширеши часпаки рӯяшро билесанд. Ин рухдодест, ки ҳама дар овоне муҷададан марок мепарварем.

Ҳайҳӯву валвалаи хурдсолон аз раҳгузарон диққат рабуда, беморонро баваҷд меовард. Хушу ёди одамон сари ин манзара гиреҳ хӯрд ва сӯҳбати мо нотамом монд. Бозии баргҳои хазон афсунамон карда буд?

Аз сӯйи дарвозаи нилфом ҷавоневу духтари озодае бо ҳаракати мавзун барбабар, чеҳраҳошон аз лутфу навозишҳо масрур, омада-омада аз пиёдароҳани назди мо бо шарму ҳаё мегузаранд. Нигоҳи Маҳтоб дар нӯки ар-арҳо мешиканад. Ба ҳузураш ҳарфи зиёд хуш набувад.

Ҳа, нигоҳи хуморолудаву пурҳазраташ қадам ба қадами дилбаронро дила, дар мардумаки чашмони фаттонаш ашк