Апаамро маъюс дармеёбад.
— Тарсидӣ, хоҳар? Оби хунук бинӯш.
— Таъомаш бурдам, тани некӣ...
— Ба девона чӣ мегӯӣ?
— Кордораш нестам.
— Мурғ барин талха надорӣ! — неш мезанад хушдоманаш.
Садбарг соидҳояшро офтоб дода.
— Бобома раҳ бигир, хола. Арӯса то сари кӯча сур кард.
— Дурӯғ! — рад мекунад занаки шӯлачашм дидагиҳои паҳлавонро.
— Шӯбҳа дорӣ?
— Бирав, пайи кӯрнашудаву косаи ғалтондагиша бин! — аз казҷобӣ ангоштани матлабаш механдад паҳлавон.
— Косаро дина ғалтонда буд.
— Тирезаи хоначаро — чӣ?
Зани сиёҳчеҳра то назди хоначаи марди пир бедимоғ омад. Соф мункираст-е. Ҳол он ки дар имдодҷӯии арӯси хона Садбарг пеши тиреза кафидаҳои дасташро рӯғанак мемолиду мезавқид. Девона ҳам аз ӯ метарсид. Ду девона дар як болин сар намемонанд.
— Биё, бишин акаи Нодир!
— Раҳмат, дафъаи дигар.
Холаи бадгуҳар баъди рафтани паҳлавон осёби ҷанҷолро гардон кард. «Мӯйсафедро пеши роҳакиҳо чаро бад ном задай? Чӣ ба паҳлавон шӯраш меандозӣ?» — ба ин суолҳо Сайлигулро ба итоб мегирифт.
Рӯзу шабонаш ба ғам олуда мегузашт.
Азоби пайванд месӯзонадам. Зиндагии талх, соҳиби чор кӯдак, ҷудоиш номумкин. Тоқӣ сари зону монда, меандешам: аз пушти падар ба раҳми модар омадем. Узви бадан баровардем. Кӣ ҷон бахшида инсонро? Дар хонае, ки ниҳоли умр дониста ба фаноӣ мерасад, ба ҳукми тақдир зистан? Ва дар баҳои қурбонӣ... Ку ҳайкале ҷовидона? «Боз омаданат нест, чу рафтӣ, рафтӣ!»¹

Чорасоз модарам намеёбад роҳе, равише аз ин варта буруной. Маҳкамаи дараш кушода, вале... Бипурсам, ки апаам бо мо биистад? Модарам истодаву раҳ нишон бидиҳам, айб. Баҷаи бобои Сафо калу кӯр, гунг ҳам набуд, ба ҳамон риштаи тақдир мебаст. Э, хуб, ки ба ошиқиҳо шавҳар накард, он гаҳ мегуфтем:

1Моли Умари Хайём аст