— Дията ганда нагир.
— Пеши бачам намебарим?
— Ҳай мевиречӣ.
— Фарзанд— балои ҷон.

Болотар аз масҷид хонаи Қурбоналӣ намоён буд. Гӯё лаҳти ҷигараш аз боғ ҷаст, ки холаро лабҳош карахт баст, силсила дарҳам шикаст. Раҳгузаре паёмаш бурд ба хона, ки ӯ аз рӯи савоб Шарифамоҳи ғамзадаро мебарад шифохона.

Чароғгуна дили соф дошт Қурбоналӣ. Буд оё ранги ӯ дар деҳ марди пок? Буд, аммо хеле кам. Риштан хаёлашро талвосан сағи даргурези миёнаи роҳ барканд. Набуд сағро соҳибе. Медавид, чапғалат мезад. Нӯмое монда буд, ки зери чархҳои мошин дармонад.

Дар масофаи аз ҳад беш дароз Қурбоналӣ ба холаи бекарор дилбардорӣ мекард.

Муаллим Абдулҳаким Ёқуби масти газалиёти аллома Бедил шоирона қироат мекарду ҳакимона тафсир. Ӯ чашм ба тирезаи паҳлӯи подароҳа, дарегурезонро ҳам ба сеҳри сухан сӯйи дабистон мекашид. Хайр, як-ду ё эҳтимол зиёдтар талаба ба дарс ҳозир намешуд. Аммо устоди ширинсухан ба дунёи фалсафаомӯзи нобиғаҳои ирфонӣ мегаравид.

Шомгоҳӣ дар ҳоле ки мардум аз саҳро бармегашт, духтар дафтару китобҳояшро гундошта, ба хоначаи хилват гузашт. Ба нияте, ки дар оромиш мавзӯъҳои дарсиро ҳифз бинмояд ва пагоҳ пеши тахта пораҳо азёд бигӯяд. Чанд дарс мешавад, ки устод Ёқубӣ ӯро напурсидааст. «Адабиёти тоҷик»-ро варақ мегардонд, ки ба саҳифае номаи сегӯша дид. Ҳусни хати бегона хаёлашро тира гардонд.

«Салом, ҳамқисмати ояндаам! Номаро ҳине менависам, ки Киромуфи марксист ба чашмон айнак мондаву аз китоб мехонад. Кӣ ба дарс рағбат дорад ё на, пашораш намебарад.
Бигӯ, ту дил дорӣ? Муҳаббат-чӣ? Сарфаҳм меравӣ, ки ишқ чияст? Не? Пас, номаамро бихон.
Бидон, аклу дилам рабудай. Хушрӯтарини олиҳаи ҳуснӣ. Медонам кай аз хона мебароиву кай ба дарс медарой. Сӯхтаням,