Кабобам аз ғамҳоят. Дигар маро масӯзон. Ошиқам, як ошиқи дарддил.

Ва медонӣ чаро аз адабиёт баҳои «панҷ» мегирам? Дар вуҷудам оташи сӯшки ту забона мезанад, то як ҳиссаи шаб китоб мехонам, гоҳе шеър менависам.

Шабҳо ба чеҳраи зебои ту хуморӣ мешавам. Мехезаму лаб-лаби пахтазор то пойини ҳаҳои шумо меоям. Шоҳу барги дарахтону навдаҳои ангур пеши дидагонамро шиғ мебандад ва мешинам сари борае. Орзу мекунам, ки аз хона боронву каду бастатро бибинам.

Эй, ситораи тобони ишқам!

Раҳме бикун ба ҳоли ошиқи зор. Дунё бе ту бароям ғамхона аст. Туро дӯст дорам.

Ба ту умри дарози Саъдиёна, табъи равони Хайёмона, рӯҳи Ҳофизвор бузург, ҷасорати Ҳилолносо ва муҳаббати Бедилӣ таманно дорам.

Бо салом: саги даргаҳи ишқат – Ошиқи дилсӯхта.

Духтар аз шарму ҳаё лолагун, музтар монд.

Дари берун ғиҷиррос кард. Тарсид. Зуд номаро тайи кӯрпача паноҳ кашид. Номаро кӣ навишта бошад? Ахиран ҳусни хатро шинохту лаб газид. Баъди ҳамаро хоб дидан, Рӯшангул номаи ошиқи ноқомро резӣ-резӣ даронда ба оташдон ҳаво дод. «Бисӯз, дар алами рашку ҳасуд...» – гуфт ба соҳиби нома. Не, номаро беҷо даронд. Мебурд онро ва дар ҳузури шариқдарсон «ошиқ» ва ноқомро рӯсиёҳ мекард-чӣ?

Ба мактаб омад. Интизор мерафт, ки ошиқи гарданкаҷ пешорӯ чеҳра менамояд: посух ба номаи pursӯзаш чист?

Зангӯла садо дод. Бачаҳову духтарон бо паропар берун шуда, дар гӯшаҳои долону саҳни майдон офтоб мехӯрданд. Рӯшангул танҳо монд. Убайдулло аз ҷо наҷунбида, ба ӯ таваҷҷӯҳ мекард. Бархосту наздикаш омад ва гуфт:

– Ба ту гап дорам.
– Бигӯ!
– Биё, бо ман бигард.
– Безорам.
– Хата гирифтӣ?
– Хокистар гашт.