• У-бай-дул-ло.

Чароғи рӯз буд мӯйсафед ба шомгоҳӣ. Пизишкони шифохона ба ҷӯмбуҷул афтоданд. Марди пир пеши хилватпӯшон ба зону зад, ки ҷавон бар асари садама захм бардоштаву хонаводашон бехабаранд. Аз роҳи савоб овардандаш, ки рӯ ба беҳӣ биоварад ва дар манзили онҳо оҳу нола барнахезад.

Худовандо, аз газабҳоят паноҳ металабем.

– Ӯро падаред бобо?

– Не, мо раҳгузор фалоката дидем. «Мӯъмин бародари мӯъмин», ғамбеморем.

– Ба ҳурмати риши сафеди Шумо мадад мекунем.

Сафедпӯш бо робитаи барқӣ вазъи нохушро ба калонҳо фаҳмонд. Сарпизишк дарзамон омад. Фурсатро ғанимат шуморид, ки ҷавонро ба хонаи ҷарроҳӣ бурданд. Авлиёпур бо ҳама сарводагӣ дар муоинаи тиббӣ аввал музтар монд. Раги ҳароммағз гусаста бошад, ба нерӯи батадриҷи бемор умед нашояд. Ба бахти Убайдулло раги сутунмӯҳра баҷову шикаста мӯҳра буд. Авлиёпур ҷарроҳонро оҷилӣ даъват карда, ҳакимона гуфт:

– Бародарон, омода бошед, ҷарроҳӣ вазнин мегузарад. Сомони онро худам ба зимма мегирам...

Авлиёпур бо марг мубориза мебурд. Бахташ бихандад, ба асли қадим меояд ҷавон. Пойро ба гӯяк дароварданд. Раги ҳароммағз ноустувор қарор дошт. Ва дар зарбати хунукӣ кори он пайваста қатъ меёфт. Пизишк мебуриду медӯхт. Ба ҳадде бодиққат кор медавонд ва гаҳи дигар гӯштро аз пӯст чунон ҷудо месохт, ки дидагӣ одам мегуфтӣ дар барги гул михроҷ мезанад. Дастёрон аз як ишораи вай ба амал гузашта, ҳаракаташро нозук мепойиданд. Ҷарроҳӣ як соати бутун ҷараён гирифт. Ахиран, корро судманд нуқта гузоштанд?.. Авлиёпур дар шустушӯхона пешгираки рӯяшро кушод.

Сафедпӯшон Убайдуллоро савори аробачаи дарозрӯяи чорчарха ба ҳуҷраи беморони вазнин бурданд.

Роҳсозон рафтанд. Мӯйсафеди Рауфро болои ҳарак ганабаш бурдааст. Бомдод аз хишир- хишири ҷорӯбкаш бедор шуд. Таки дарахтон болои гилемчаи озодае намоз гӯзорид. Дар хатми фотиҳа буд, ки аз пушт ин садо бишнид:

– Хола, ҳамин шаб ягон бачаро маҷрӯҳ оварданд?