Нав омадам. Ана, ӯ — мӯйсафеда пурс.

Бобо, шаб ҳаминҷо будӣ?

Ҳа, насиба будааст.

Ягон бачаро оварданд, миёншикаста?

Ному насабаш чӣ?

Назирмуҳаммад Убайдулло.

Ҳаст, як ҷавони хушрӯ.

Саломатиаш чӣ хел?

Беёд мондааст.

Ӯро овардагӣ кӣ буд?

Рӯрӯ сӯҳбат дорем.

Бобо, моро бубахш.

Шуморо нашнохтам.

Мо хешони Убайдуллошонем.

Ассалому алайкум ва раҳматуллоҳи баракотӯҳ, — азизонро ба оғӯш кашид мӯйсафед. — Қисмати навиштаро мебинӣ.

Бобо, воқеа чӣ хел шуд? Куҷои бачам маъюб? Базудӣ сиҳат мешавад? — паёпай мепурсид амаки Маҳмадулло.

Осуда бош, — гуфт пирамард. — Мо раҳсозем. Яке дар баландӣ батадвоса овоз шунидем. Мошини боркаш ба теппаи рӯбарӯ ваρχӯрд. Ҳамон сӯ давидем. Бачата бағал гирифтам. Худо шоҳид, ки дар мошини савобҷӯе ӯро сари маҳал ба шифохона овардем. Ана, то омадани худат дар намоз офияти ӯро талабидам. Ӯро посбонам...
Амаки Маҳмадулло риши боборо бӯсид. Мӯъҷиза метобид ӯ. Хӯб, ки бо шарофати инсонҳои нек боз ба сапедадам мерасем. Падари беқарор аз мӯйсафеди дилогоҳу чашминтизор пурсид:

Кай ҷарроҳӣ карданд?

Шаб.

Одама мешиносад?

Ба худ наомадааст.

Чӣ биёремаш?

Оби мург.

Ҳазор мург садқаи сараш.

Хости Худои бузург ҳамин будааст.

Бобо, барои мо як падари қиёматӣ шудӣ.

Ҳама вақт дар пайи некӣ бошӣ, хуб.