Бобои Рауф доруи зарднамоеро дар оби гарм маҳлул сохту ба бемор нӯшонд, ангуштони похояшро молид, ҳарораташро санҷиd, иштиҳояшро пурсиd. Убайдуллоро, ки похош беҳаракат буд, аз ҳазми таъом мешармид. Дар фосилаи намози бобо ҷавон ҷисмашро ба тасмаи танобсон оҳиста-оҳиста болову пойин кашиd.

Мӯйсафед тасбеҳ мегардонду дар сукуташ гӯё ҷину париву деву албастии ҳафтгӯза раҳ мегуреxtу фариштаҳо мефуромаданd. Менишатанд сари кифтонии ҳарду ва лобаҳошонро ба самъи Ҳақшинос мерасониданd. Нафаси бобо қорагар буд. Тайнӣ қироати шево ҷавони маҷрӯҳро ғанабаш бурдаву хиёлаш ба рагҳош хун давида, мечунбанд. Рост, ё ҷунбидан доранд.

• Бобо!

• Чӣ?

• Похом ҷунбиданд.

• Ро-ост? Лақ-лақ шукр-е.

• Ана, ҳаму ростшавиша бин.

• Гуфтам: нағз мешаваӣ.

• Чилёсин хондӣ, бобо?

• Не.

• Қасида буд?

• На чилёсин хондаму на қасида.

• Ҳарчӣ буд-набуд, вуҷудам суст карd.

• Агар не, фоида бахшидаt.

• Бихон, бобо, ба ин оҳанг бихон.

• Як пора Ҳазрати ёсина мехонам.

• Дар хонишат хоbam бурдааст.

• Худо мададгори ҳама.

• Ба ин оҳанг бихон, бобо, бихон...

Ва, бобои Рауф диd, ки ҷавон дар хоб аз ҳасрати пои сиҳат месӯзад, «оллой» мегӯяd. Оромиш аз ӯ гуреxt, балки гиря дар гулӯяш дармонd. Оҳистаҳак ҷунбиду рӯяшро сӯйи қибла гардонd. Ва набзашро ба набзи ҷавон ҷӯр сохт. Ҳарорати дасти боборо фаҳмиd, ки чашмонашро нимрог кушод ва ба хумори рӯйи зебо миҷғон барбаст.

Ҳамсолонаш ба дидорбинӣ меоянд. Баъди садама ҳамдигарро надида буданд. Дар миёншон шӯху ҳозирҷавоб-гули маъракаҳо