Имрӯз ҳастем, пагоҳ не. Пас чаро интизори коре шавем.
Ёбу гир.

Ҳамоно сухангӯи пайдо шавад, ҳатман рақибонаш пайдо мешаванд. Ба ҷои дастгирӣ, кӯшиш мекунанд пешпояш диҳанд. Ғайбат намоянд ва бо ҳар усуле бошад шикасташ диҳанд. Ин қонунҳо буд ва то абад мемонад.

Ниҳол сабзидани танҳоро дӯст медорад ва намехоҳад ниҳоли дигареро пайвандаш кунанд.

Аз забон дидан амалро кор бубар.

Забон бо комаш инсон бояд як бошад.

Дар амал шитоб бикун на бо забон.

Ба оина нигариста бубин, ки мӯи сарат сафед шуданаш маънои пир шудану гузаштани умри тезгузаратро дорад.

Чун соҳибмансаб ҳастӣ ҳама гирдат парвонаанд. Баробари аз мансаб рафтан ҳама хешу табор ва шиносҳо таркат хоҳанд кард. Дигар ба тариқи кам пас ҳам онҳоро ёфта наметавонӣ.

Соат хоб буд ва якбора ба кор даромад.

Булбули соат имрӯз намехонад.

Соатҳо гуногун мешаванд.

Илҳом муру

Илҳом аз нав эҳё шуд.

Аз интизорӣ мӯи сару дандонҳо рехтанд, пой ва дастҳо ба дард омаданд.

Чӣ гӯям вақте хомӯшӣ беҳтарин чиз аст.