Гар гадоро нон диҳӣ, нонат диҳанд,
Сарлуче тоқӣ диҳӣ, тоҷат ниҳанд!
Ташнаро об медиҳӣ? Баҳр они туст!
Дилҷӯӣ мекунӣ? Ҳақ низ биҷуст!
Бар сари бемор равӣ, суннат кам аст,
Фарз гирад он Худо бар ту... Чӣ аст?!
Бо касон ончи кунӣ, онат кунанд,
Бонии мискин туӣ? Бонат кунанд!
Ҳар кӣ кард, бо худ кунад, сир нест он,
Ин бувад қонуни адли Меҳрбон!
...

Дар ривоят омадааст, ки Расули акрам, Муҳаммад (с.а.в.) чунин фармудааст: “…
куллу маъруфин садақатин”, яъне, дӯстам, “... ҳар кори неке, садақа ба шумор меравад ”.

Беҳтарин суханҳову беҳтарин ваъда ва беҳтарин подош.

Пас, пиндори нек, гуфтори нек ва рафтори нек – ҳамагӣ садақа маҳсуб аст, ки
Худованд подоши онро нек хоҳад дод.

Худованд, албатта, беҳтару бештар медонад.

……….

42. Оид ба масоили кори муяссаршуда, ки аслан маънии ба даст омадаро надорад, балки осоншударо ва анҷоми он аз тарафи касе.

Ай рафиқ, боз дон, ки қудрат аз Қадир,
Боз ояд сӯи мо дар кори пир.
Он чи бояд мо кунем, пеш кардаанд,
Шакку шубҳа з-ин сабаб беш кардаанд.
Ҳақ, ки дорад бас хабар аз қудратат,
Вазн орад сангу хас андар сарат.
Гарчи бошад тоқатат дар вазни санг,
Санг монад, на ки хас дар кори танг.
Гар набошад тоқатат, хас бину пас,
З-ин зиёд таклиф наёрад Ӯ ба кас.
Гарчи коре шуд муяссар маҳз ба ту,
Дон, ки бошад мутмаъин Ҳақ, ӯ зи ту.
Чунки Ӯ кард халқ туро аз хоку об,
Пас, кӣ донад беҳ туро, ай чиратоб?!
Васлу насб кард узву аъзоро дарун,
Пас, ту гӯӣ Ӯ надонад сирри хун?!
Чанд ҷиҳат аҳвол сиришт дар сиратат,
Пас, чаро ҷӯшад дар ин кор ҳайратат?!