Нафақа ченаки муайяни пулист, ки мисол падар ба фарзандонаш барои адои таҳсилот ва хароҷоти бо он вобаста дода бошад ва ё маблағест, ки шавҳар ба занаш барои харидани лавозимоти хона дода бошад ва ҳоказо ва он нафақа аст, на садақа. Ва агар, мисол, падар ба фарзандаш ва ё занаш, нафақаро бо нияти аҷру подош дода бошад, пас, он ба садақа мубаддал мешавад, ки додани он ба аҳли хонаводааш нодуруст аст.

Албатта, Худо беҳтару бештар медонад.

……….

72. Оид ба масоили шитоб кардан дар вақти намоз.

Боре моро вақти ифтор даъвате,
Карда буд ҳамсояи хуб, раҳматӣ.
Чун шудам ворид дидам имом хамӯш,
Ҳамчунон, ки тиққи муш ояд ба гӯш.
Ақрабову сояҳои он муҷиб,
Бас хамӯш буданд назди он ҳабиб.
Ҷуръати кулл хуфта буд аз ҳавли ӯ,
Чун нигоҳаш гуфта буд бо қавли ӯ.
Аз мавод буд хони ӯ бас серу пур,
Мисли ҷаннат то бувад он сер зи ҳур.
Чашм медавид зи кунҷи хони сер,
Дар пайи сайди ғазолон ҳамчу шер.
Нону қаймоқ дар сафои осмон,
Медурахшид мисли нур аз ахтарон.
Ангуру хурмову аз ҳар сабзавот,
Пур буд он хон аз Хуҷанд ё аз Работ.
Ончи дарёфташ зи бозор буд маҳол,
Бас муҳайё буд он ҷо бе малол.
Қисса кӯтаҳ, аз муаззин шуд садо,
Вақти рӯза шуд қазову гашт адо.
Ҷумла хонданд нияту дастон дароз,
Сӯи дастархон карданд бе намоз.
Чунки он вақт вақти шом низ шуда буд,
Лек даҳону дасташон олуда буд.
Он яке аз байни эшон з-анҷуман:
“Ас-салот фӣ вақтиҳӣ” во кард сухан.
Дар шитоб аз хӯрдани об даст кашид,
Хост бихезад, такбире хонад рашид.
Дар ҳамин вақт он имом бигшод даҳон,
Гуфт: Бихӯред! Вақти хӯрдан аст зи хон.