Таркиби инсон зи сад ҳаштод, бин,
Шудааст аз об сиришт, ай аҳли тин.
Гар намебуд об, кай он хок гил шуд?
Қолаби мо сирф зи хок ҳосил шуд?
З-ин сабаб гӯяд Худо дар он китоб,
К-аз маниоб халқ шудед, ай аҳли об.
Хоку об аз унсурони покмизоҷ,
Баҳри инсон махдуманд дар издивоҷ.
З-издивоҷ маҳсул шавад гил, з-он баъд,
Сохта гардад кӯзае дар оқибат.
Кӯзаро дар оташе оранд дарун,
То ки ҷӯшад андаруни дил хун.
То кунад таппиш зи ҳарраш синае,
То барорад ҳаври хун бас кинае.
То давад бар раг, кунад сероб тан,
То шавад ҳазм хӯрдаҳо дар ин бадан.
Издивоҷи обу хок мисли ин аст,
К-издивоҷи марду зан дар маънӣ аст.
Ҳамчу хок, шояд заминро з-ин сабаб,
“Модар” аст гӯянду доданд ин лақаб?
Дар чунин тамсил зи марди деҳқон,
Об расад бар хоку тухмӣ андар он?
З-он сабаб шояд тиҳӣ буд хумби мо,
Ки набуд чизе дарунаш з-иҷтимоъ?
З-ин сабаб шояд Худо дар оташаш,
Чун сафол сахт мекунад тан в-он руҳаш?
То нагардад вай шикаста з-имтиҳон,
То шавад хушнуд аз Ӯ дар ду ҷаҳон?
З-он сабаб шояд хуне дар ин бадан,
Ҷорӣ кард чу тадбире аз илму фан?
З-ин шабеҳу тамсилот пур гаштаам,
Пас, каме аз он ҳадис дур гаштаам.
Мақсад ин буд, к-об пок аст, к-он ҳалол
Мекунад ашёи касро бе малол.
Мекунад тамйиз баданро оби наҳр,
Мебарорад аз бадан ҳар кӯҳназаҳр.
Ҳар чи пок аст аз азал, пок мекунад,
Синаҳоро аз қафас чок мекунад.
...

Дар ривоят омадааст, ки Расули акрам, Паёмбари арҷманди мо, Муҳаммад (с.а.в.) чунин фармудааст: “... изо шариба-л-калбу фӣ иноъи аҳадикум, фа-лйағсилҳу сабъан”, яъне, дӯстам, ҳар гоҳ, саг дар зарфи шумо об нӯшид, онро ҳафт бор бишӯед.

Ростӣ, чанд ҳикмате, чанд бархӯрде аз ин гуфтаҳои Паёмбари акрам (с.а.в.) аз маъниҳои беканори он моро дарс шуд.