То магардад пур фазо аз тафтбӯ...
Қиссаи он шикваи хок дигар аст,
Қасди мо аз ин қисас ҳам дигар аст
Гуфтанӣ будем, ки баҳри қасди худ,
Ҳақ басо аз шикваҳо бишнида буд.
Аз замину аз малоик..., з-он малак,
Ки ба қасду кори Ҳақ овард шак.
Лек ба қасду сарфи он як гуфтаҳо,
Нақшаро иҷро намуд то мунтаҳо.
“... иннӣ аълам” бар чӣ “... ло таълам”, ки гуфт,
Кори Ҳақ бо гуфтааш ояд ҷуфт!
“... ан арода ан йашоъ”, гӯяд ки “... кун!”
Ҳарчи гӯянд, Ӯ кунад ҷуз “... фо йакун!”
Пас, бидон, ки баҳри Одам бас ҷафо,
Мекашиду мекашад дар ҳаққи мо.
Мо гунаҳ содир кунем, ӯ бахшадаш,
Пас, чӣ бошад, ай фато, ин мақсадаш?
Сирри ин дар “... аъламу”-яш шуд ниҳон,
Гашта огаҳ нест кас аз сирри он!
Шуд азиз Одам Худоро, пас, бубин
Ки ниҳод ӯ лаъли зебо-ш дар нигин.
Дод каромат. Ҳарчи пурсид, кард ато,
Меҳрубонтар з-ин Мазид бошад “худо”?!
Чун агар дорад ӯ нарх назди Ӯ,
Пас, чаро ӯ нарх надорад пеши ту?
Қимати Одам надорад нарху тин,
Бебаҳову нодир аст ӯ, ай матин.
Пас, чаро теғ мекашӣ ту бар сараш?!
Ҳақ чӣ дорӣ, то кашӣ ҷон аз бараш?!
Шаш ҳазор сол нафх намуд ҷонро Вадуд,
Шаш ҳазор сол заҳматаш бекора буд?!
Мардӣ нест ҷондорро аз тан ҷудо,
Қасд намоӣ то кунӣ ҷонро ҷудо.
Қатли нафс илло ба ҳақ мамнуъ бувад,
Корди ғафс дар гарданаш маснуъ бувад.
Меҳрубон буд он Худо бар коргараш,
Корд биғалтид вақти амр андар бараш.
Ай Халилуллаҳ, бигуфт дар зорӣ вай,
Сад ҳазорон мекунад ин Ҳақ наҳй.
Гар туро як бор амр кард он Худо,
Мекунад даҳ бор маро, ай Мустафо.
Тезии ман кунд гашт дар дасти ту,
Гар бурам гардан, бигардам ман аду.
Дар сиришти ҷони вай ҳиссам набуд,
На ту доштӣ ҳиссаро, на он, ки буд...
Аз чунин ман, пас, хиёнат даст кашам,
Аз ҷазои сахти вай сахт мехашам.