Қайс чу асҳоб в-инчунин дӯсти Набӣ,
Гашт маризу в-аз чунин ҳол бистарӣ.
Хаста шуд аз ҳарри афзун вазъи тан,
Иштиҳояш баста шуд андар даҳан.
Қатраи об, дар чунин вазъ, аз гулӯ,
Ҳеҷ намегашт сӯйи оташдон фурӯ.
Чун баланд гашт ҳарри батнаш, аз даҳон
Мебаровард гаҳ сухан, гоҳо фиғон.
Дар назар мешуд падид аз деву ҷинн,
Он чи дур буд дар назар, мегашт яқин.
Менашунд ҳеҷ ҳарфи қурбо он мариз,
Менакард ҳеҷ ҳарфи девро мунқариз.
Ваҳми уқбо дар назар шуд ҷилвагар,
Ку забон, то ӯ диҳад аз ҳол хабар?!
Ақрабояш дар шигифти ҳоли зор,
Ҳеҷ надонистанд чӣ бошад макри кор?
В-он яке оқилтараш фармуд, ки беҳ
Даъвате оранд Набиро чун насеҳ.
Ҳамчунин дар назъи ҳол аз ин қазо
Бар аёдат майл намуд он Муртазо.
Бар сари болини Қайс истода, гуфт:
“Бандайи бечораро набвад муфт!
Чун аён гашт модаре дорад, ки ӯ
Нест ризо аз уммати мо қадди рӯ.
Зуд биҷӯед модарашро, то ризо
Гашта бошад мар саҳобу бандаро!
Қабзи ҷонаш, варна мегардад ҳадид,
Ҷаннате гардад зи чашмаш нопадид.”
Ҳамчу фармуд он Ҳабиб, ҷустанд варо,
Ҷуста ёфтанд хонаи абгораро...
Ҳоли Қайсро чун хабар доданд ба ӯ,
На сухан гуфт, на бигуфт “Розӣ зи ӯ!”
Ин хабар бар Мустафо зуд шуд аён,
Назди модар худ бирафту кард баён:
“Гар мабошӣ розиву аз вай ризо,
Сӯхта бошанд дар Ҷаҳаннам бандаро!”
Чун бизад сад ҳарфу овард аз далил,
Лек наёмад майли кор аз он залил.
Пас, Паёмбар амр намуд: “Ҳезум чинед,
Баъд, тани он зиндаро оташ занед!
Оташи афрӯхта беҳтар з-оташаш,
Аз чунин як буданӣ беҳ мурданаш!”
Чун шунид бечора амру ҳаққи мард,
Зери по-ш сарро ниҳоду нола кард.
Гиря мекард, зора мекард, к-эй Расул
Зинда фарзандро чӣ сӯзӣ? Ин чӣ зул?
Беҳтар аз ин бар танам оташ бизан,