Ба ғизо даст намезад, гоҳо каме об менўшид. Бо эҳтиёт наздаш рафтам ва дастамро оҳиста рўйи шонааш гузоштам. Аз ламси ногаҳонӣ такон хўрд.
– Ин манам апаҷон, наҳор хунўк мешавад, баланд шавед, як каме ғизо бихўред.
– Ташаккур духтарҷон, иштиҳо надорам...
– Ман ҳам иштиҳо надорам, аммо маҷбур ду луқма фурў бурдам. Баланд шавед, бо шумо ҳам ягон тикка мебардорам.
Бо кўмаки ман рўйи тахти хоб нишаст. Мизро ба тарафи ў бурдам ва худам рўйи сандалӣ нишастам.
Нигоҳаш ба самти панҷара чархид, гўшаи беосеби сураташ бо пўсти гандумгун, чашми сиёҳи маҳзун, мижаҳои хамида латифу ҷаззоб буд, мисли аксҳои даврони ҷавонии модарам. Шояд сӣ сол дошт.
Як қошуқ биринҷро бо пораи гўшти чархкарда ба даҳон андохту муддати тўлонӣ ҷавид, вале ингор сангро фурў мебурд, ки аз дард ба худ печид.
– Иштиҳо надорам, – гуфту қошуқро дар гўшаи коса гузошт.
Нахустин шаби ман дар ҷойи нав бо нолаҳои ҳамхонаам тавъам буд. Нигор ҳамчунон рў ба девор мехобид ва бо ҳар ҷунбиш оҳи дарднок сар медод. Бештар тарафи рости танаш дард мекард, шояд вақте кутак мехўрд, қисмати бедифоъи баданаш осеб дида буд. Аз лобалои нолишҳояш мешунидам, ки мегуфт: «Худоё, ҷонамро бигир». Ин ҷумла ончунон бо дарду андўҳ аз гулўяш берун меомад, ки хаёлам ҳатто ба деворҳои захими ин ҳуҷраи бузург нуфуз мекард. Болопўшро ба сарам кашидам. Барои аввалин бор дарди як шахси дигарро ба вузуҳ дар тани худ эҳсос мекардам, он қадр, ки дилбеҳузурӣ ба ман даст медод ва чашмонам тира мешуд.