Шавҳарам бегоҳ бо гўшаи чашм ба сурати вармосидаи ман нигоҳ карду пузханд зад.
«Айби худат, дафъаи дигар чобуктар мешавӣ!»
Барои ман мутаассиф набуд, инсофе дар вуҷуд надошт! Ҳамон шаб, бо ҳамон сару ҳол ва тани дармандам маро таҷовуз кард. Вақте аз болоям баланд мешуд, «боз ноз ҳам мекунӣ!?» – гуфту даст бардошт, то муште ба сарам бизанад, аммо истиҳола кард.
Аз ў дигар хушам намеомад, мутанаффир будам, аммо аз тарс вонамуд мекардам, ки аз ламсҳояш лаззат мебарам. Танҳо аз ин хаёл, ки мумкин аст умрам ба ин шева идома пайдо кунад, ба танам ларза медамид.
Ду сол баъд фарзанди дуюмам ба дунё омад, росташ бордории нахоста буд, ҳеҷ намехостам аз ин мард дубора бача ба дунё биёрам. Духтараки зебоеро таваллуд кардам, мисли як фаришта, вақте доя гуфт – «навзод духтар аст», гиряам омад, ба худ гуфтам – «Эй вой, ҳайф ки бача ба дунё наомадӣ духтаракам...».
Бо фарзанди аввалам чиҳил рўзи баъди зоймонро дар хонаи волидонам сипарӣ кардам, чунин роҳат дар фарзанди дуюм насибам нашуд. Маро даъват накарданд, шояд намехостанд шикоятҳоямро бишнаванд, ё эҳтимол фикр мекарданд, ки ҳатто агар ба нишони дилсўзӣ ба каломи ман сар такон диҳанд, пуррў мешавам, ё шояд маро дигар намехостанд, ба ҳамин содагӣ... Модарам ду-се шаб бо ман монду бо баҳонаи бордории келинаш ба хона баргашт. Эҳсоси танҳоӣ мекардам, пуштибоне надоштам, пуштам холӣ буд...
Бо ин ҳол шаш сол аз зиндагии муштараки ман бо ҳамсарам сипарӣ шуд, то ки як шаб зани ҷавонеро бо худ ба хона овард.
– «Духтари фулон дўстам аст, марде ўро фиреб додаву бордор кардааст, волидонаш мехоҳанд мо ўро дар хонаамон пинҳон кунем то дур аз чашми мардум бачаашро ба дунё биёварад...