Як муддат ёру дастёри ту мешавад, чӣ гуфтӣ?»
Тааҷҷуб кардам, на аз зуҳури як духтари бордор дар хонаам, маро оҳанги каломи ҳамсарам шигифтзада кард, дар шаш соли гузашта барои аввалин бор каломаш оҳанги узру хоҳиш дошт. Гуфтам:
– «Мушкиле нест, кори савоб мекунӣ».
Он шаб натавонистам духтарро ба дурустӣ бубинам, маро медиду худро мисли хорпушт дарҳам мекашид. Ўро субҳ дар партави нурҳои офтоб дидам, тиккаи коғазеро бо маводи мавриди ниёзаш ба ҳамсарам медод, бо ишва суҳбат мекард, зоҳиран бо ҳам хеле наздик буданд.
Бисёр ҷаззоб ба назар меомад, болобаланд, лоғарандом, бо пўсти чун оҷ сафед. Чашмони дурушти сабз дошт ва мижаҳои баланд. Эҳтимол таъсири ҷодуии мижаҳояшро медонист, ки онҳоро ағлаб мисли арўсаки фарангӣ ба ҳам мезад. Шикаме надошт, бордориаш маълум намешуд. Ҳаддиаксар ҳабдаҳсола менамуд.
Барои ў дар ҳуҷраи паҳлўии утоқи хобамон ҷой омода кардем, он ҳуҷра тахти якнафарӣ дошт, аммо фардои он шаб ҳамсарам тахти дунафарӣ, қолии зебо ва телевизор харид. Утоқро мисли хонаи арўси нав зебову пероста кард.
Он духтар аз рўзи аввал бо ман хайл нагирифт, худро канор мекашид, тақрибан ҳарф намезад, коре ҳам ба кори ман надошт, ағлаб мехобид, танҳо садои ҳамсарам ўро аз тахти хоб баланд мекард ва ў бо ноз сари суфраи шом ҳозир мешуд.
Он рўзҳо ҳамсарам бо ман фавқулодда меҳрубон буд, қаблан ҳатто дар мавриди харидҳои умда машварат намепурсид, ҳоло ҳатто барои бозории сода ҳам «чӣ бихараму чӣ биёрам» мекард.