Гуфтам: – «Чашм».
Ду ҳафтаи бо шавҳарам будан мисли ду рўз гузашт, рафту ҳуҷраи биҳиштосои мо холиву сарду бенур шуд, аммо тухмеро дар батнам кишт, ки моро бо ҳам ҷону ҷигар мекард.
Модари ў пири барҷомонда набуд, зане буд шастсола, чоқ, чусту чолок, бо қомати кўтоҳ, сари каммўй, чашмҳое бо ранги номушаххас, вале аз ҳад беш кунҷков. Пўсте дошт пур аз рангдонаҳои қирмиз, мисле, ки ҳамин ҳоло аз гармоба берун омада буд, танҳо чинҳои чарбии гардан ва кисаи пуфкардаи зери чашмонаш аз ин сурхӣ эмин мемонд. Чеҳрааш чаҳор фасли сол арақ мекард ва ман бояд мувозиби дастмолҳояш мешудам.
Агар меҳрубон мебуд, шояд қубҳаш низ дар назарам ҳусн менамуд, ба хотири ҳамсарам ҷонамро фидояш мекардам, аммо одами баде буд, мағрур, нописанд, ҳавобаланд, хонаводаи маро ҳақиру бебизоат мешумурд ва аз баландии мақоми як «ашрофзодаи сарватманд» ба ман нигоҳ мекард. Бадгумон буд, ҳар каломи маро ба чолиш мекашид, агар мегуфтам «шир сафед аст», бо чашмони нимапўш ва бо шубҳа ба ман нигоҳ мекард, ки мабодо дурўғ бигўям. Аз ҳамон рўзҳои аввал аломат дод, ки ман дар ин хона ҷойгоҳе надорам ва писараш танҳо ба хотири хидматгузории модар бо ман издивоҷ кардааст.
Ҳамсарам ду хоҳар дошт, яке парастор буду дигаре корманди ширкати мобилӣ. Бачаҳои панҷ ва шашсола доштанд, дар баробари назофати хона, ошпазӣ ва муроқибат аз модаршў, бори нигоҳубини он ду бача низ бар дўши ман афтод. Беқарор буданд, гоҳ сари девор мепариданд, гоҳ ба ҳавзи пуроб. Модарони онҳо ҳар саҳар ин ду бачаро аз дари вурудӣ ба дохил тела медоданд ва ними шаб ба думболашон меомаданд, гоҳо аслан намеомаданд.