Ҳамроҳ бо модаршўям ба бемористон рафтем, модарам аз сактаи мағзӣ ҷони саломат бадар бурда буд, аммо ба ивази фалаҷ шудани як бари тан ва осеби мағз. Наздик ба як моҳро дар бемористон сипарӣ кард, вале беҳбуд наёфт, табибон низ пешбиниҳои дилгармкунанда надоштанд, ўро бо ҳамон ҳол аз бемористон мураххас карданд.
Ҳама медонистем, ки модарам дер давом намеорад. Хостам ҳаддиақал як ҳафта бо ў бошам, аз дидораш сер шавам, аммо хушдоманам чун ҳамеша ҳалли масъларо ба ҳамсарам вогузошт, ҳамсарам ба модараш. Аз ин бозиҳо хаставу асабонӣ шудам, ниҳоят хушдоманам гуфт:
«Хайр, агар хоҳӣ рафтан гир!» Ва бо ин гўё ба ман иҷозаи рафтан дод.
Як ҳафта бо хоҳаронам ва бародарам болои сари модарам будем, ҳолаш рўз то рўз бадтар мешуд, дигар моро намешинохт. Тааҷҷуб кардам, ки дар ин як ҳафта касе ба суроғам наомад, ё ҳаддиақал занг назад. Эҳсоси хубе надоштам, худам ба хона баргаштам, рўзи якшанбе буд, модаршўям ва духтаронаш бо ахмҳои гирифта рўйи айвон менишастанд, саломамро «алейк» нагирифтанд. Ба ҳуҷраи хоб рафтам, то бачаро дар гаҳвора хобонам ва аз паи кори хона шавам, аммо фурсат надоданд, пистон дар даҳони кўдак доштам, ки ў бо духтаронаш ба ҳуҷраи ман ворид шуд ва гуфт, ки ҳамсарам мехоҳад бо ман суҳбат кунад.
Модаршўям баландгўи телефонашро фаъол кард ва ман ҳаш-ҳаш нафс кашидани ҳамсарамро шунидам ва маъоси говҳоро. Баъди қадре хомўшӣ бо садои сангин гуфт:
«Гўш кун, агар ҳарфи хонаводаи ман барои ту арзиш надорад, пас ту ҳам дигар барои ман вуҷуд надорӣ, се талоқат кардам, чаҳор тарафат қибла!»
Сукути маргборе утоқро фаро гирифт. Гиҷ шудам, нафаҳмидам чӣ иттифоқ афтод. Суханони ҳамсарам дар гўшам шабеҳи пажвоки тундар дар ғори холӣ садо дод.