Ў саранҷом «таркид» ва бо хашме, ки наметавонист пинҳон кунад, рў ба ҳамсарам овард:
– «Чаро духтари мардумро ба ин ҳол овардӣ?»
Ҳамсарам дастафшон аз ҷой бархост.
«Кадом духтар? Агар духтар мебуд, кори мо ба идораи шумо намекашид!»
Пизишк асабонӣ шуд.
«Бишин!» – гуфт ва мушт ба рўйи миз зад, истакони пур аз худкор чапа шуду қаламҳо рўйи замин ғелиданд.
Шавҳарам мутеъона ба сандалӣ баргашт. Духтур коғазеро аз чопгари роёна берун овард, муҳр заду имзо гузошт, вале ба касе надод.
«Ин духтар ҳоло ҳам бокира аст писар, агар то ҳол ба он парда нарасидаӣ тақсир дар туст, на дар ў».
Ҳамсарам аз қаҳр сурх шуд, абрўвонаш аз хашм, ё беҳтар аст бигўям аз шарм ба ҳам омаданд, сарашро то сатҳи зонувонаш поин овард, сипас башиддат аз ҷой баланд шуду утоқро тарк кард.
Ману хушдоманам ва бародарам низ аз ҷой бархостем.
«Гувоҳии бакоратро намегиред?»
Модарарўсам коғазро гирифту рў ба табиб овард:
«Чанд пул мешавад?»
Пизишк ба манзури «чизе лозим нест» даст афшонд ва рў сўйи панҷара чархонд.
Бародарам эҳтимол дар интизори шунидани хабари бад буд, ё нигарони наҳваи пас додани ду ҳазор доллари нонвой, ки ба маҳзи берун шудан аз сохтмон нафаси сабук кашид ва рў ба домод овард:
«Ту ба хонаводаи ман як узрхоҳӣ бидеҳкор ҳастӣ, модарамро мариз кардӣ, камари падарамро шикастӣ, ҳоло баргарду ба зону бизан ва аз ҳама маъзаратхоҳӣ кун!»