Аз омбуланс ду зани хилъатпўш берун омад, яке зоҳиран духтур буд ва дигаре ёвари ў. Лаҳзае баъд писари Моҳистон берун давид ва аз ронанда хост, ки дари пуштии мошинро боз кунад. Найсон бо кўмаки ёвари табиб ва ҳамсараш аз хона берун омад. Лаб зери дандон ва бо зонувони хамида қадам мезад, бо як даст камарашро фишор медод ва бо дасти дигар номаи модарашро. Бо кўмаки додару хоҳараш рўйи тахти дохили салон дароз кашид.
Духтур гуфт, ки беморро танҳо як нафар ҳамроҳӣ кунад, Найсон гўшаи пероҳани додарашро кашид ва илтиҷоомез ба ў чашм дўхт. Нахлистон аз ин интихоби ғайримантиқӣ тааҷҷуб кард, аммо китф дарҳам кашиду аз мошин берун рафт. Найсон як одами хурофотӣ буд ва зоймонро як ҳолати байни маргу зиндагӣ медонист. Ҳоло ҳам ба худ мегуфт: «Шаҳбоз бояд бо ман бошад, агар мушкиле пеш омад, нома бояд ба дасти ў бирасад».
Омбуланс бо садои баланд, пуштнокӣ ба сўйи роҳи калон ҳаракат кард. Занҳо бо пич-пич мегуфтанд, ки навзоди ҳаштмоҳа, мумкин аст зинда намонад.
Хоҳарони Найсон бояд бо таксӣ ба думболи омбуланс мерафтанд, аммо Борон «як дақиқа» гуфту бо аҷала ба утоқи Санам ворид шуд. Ба думболи ҳамон номаи сарбаста мегашт, мутмаъин буд, ки маҳз ҳамин нома боиси зоймони бармаҳали хоҳараш шудааст. Покети порашударо дарҳол пайдо кард, аммо аз нома дарак набуд, бо аҷала ҳама ҷоро гашт, зеру рўйи тахти хобро, рахти кўрпаҳоро, китобҳоро, аммо чизе пайдо накард. Ноумед нашуд, ба худ гуфт: «Найсон ҳаддиақал панҷ рўз дар бемористон мемонад, дар ин муддат фурсат хоҳам дошт, то номаро бодиққат ҷустуҷў кунам.» Ў беш аз ин хоҳарашро мунтазир накард ва аз утоқ берун рафт.
Тифли Найсон ҳангоми ғурўб рўйи дасти ҳамкоронаш ба дунё омад, шабеҳи навзодҳои расида бо садои баланд гиря кард, доя пои бачаро баланд бардошту ҷинсашро ба модар нишон дод.