– Исмаш Санам аст.
– Ҳмм… Исми қашангест, бигзор барояш хушбахтӣ биёрад, – гуфт писари хола Қалам ва лабонашро ба гўши кўдак наздик бурд.
Хоҳаронаш аз Найсон дилхўр шуданд, аз ў фосила гирифтанд, барои як лаҳза меомаданд, ғизо меоварданд, ё мепурсиданд, ки ягон кўмак мехоҳад ва бо ахмҳои гирифта аз дар берун мешуданд.
Танҳо рафтори додараш дигар нашуд, ў соатҳо паҳлўи хоҳарзодааш менишаст, пўсти махмалини ўро бо нўги ангушт навозиш мекард. Писари меҳрубоне буд, содиқ ба решаҳои хонаводагӣ ва риштаҳои хешутаборӣ, ошиқи достонҳои даврони кўдакӣ. Найсон додарашро бисёр дўст медошт, ба хотири содагиҳои кўдаконааш, барои шахсияти наҷибаш, ки ҳарчанд нозпарварда буд, аммо фурўтану нармдил боқӣ монд. Найсон тоби озори Шаҳбозро надошт, дилвопас буд, аз танҳо мондан бо ў метарсид, то мабодо ҳарфе аз забонаш берун шавад ва додарро машкук кунад.
Ҷавонак бо ишқ ба хоҳарзодааш нигоҳ мекарду ҳар аз гоҳе лабханд мезад.
– Найсон, ҳар қадар ба бача нигоҳ мекунам, аммо наметавонам ташхис бидиҳам, ки ў шабеҳи кист.
– Ҳанўз кўчак аст... чеҳрааш борҳо тағйир мекунад.
Каме шабеҳи ман аст ва каме ҳам шабеҳи падараш.
– Ман ҳам чунин будам, дар оғоз нусхаи модарам, баъд нусхаи падарам, сипас, ин ду нусха бо ҳам омехт ва ман шудам як чизе байни ину он.
– Ту хеле хушқиёфаӣ, хубтару беҳтар аз ҳамаи мо.
– Найсон, моҳҳои ахир ҳолат хуб набуд, вале ивазаш чи мўъҷизаеро ба дунё овардӣ! Инро бубин! – ў ба ангушташ, ки дар миёни панҷаҳои маҳини духтари Найсон дармонда буд, ишора кард.