Ў ҳар субҳ меомаду соатҳо кўдаки хобро дар бағал такон медод ва бо чашмонаш, ки муддатҳо боз сиёҳро аз сафед фарқ намекарданд, ба бача хира мешуду мегуфт, «Валлоҳ нусхаи Моҳистон аст!»
Рўзи сеюм писарашро бо худ овард, шавҳари Ҳумайроро, то дар гўши навзод азон бигўяд. Писари хола Қалам марди болобаланди ҳудудан панҷоҳсолаи хушандому улфатӣ буд, чашмонаш ҳамеша механдиданд, ҳатто агар лабханд намезад. Базлагўю ҷўрабоз буд, танҳо шақиқаҳои хокистарӣ ба зоҳири ў ҷиддият мебахшид. Бо фишори модар намоз мегузошт, аммо ағлаб дар қаҳвахонаи сари кўча бо мардҳои дигар оби ҷав мезад. Ў аз рўйи одати одамони болобаланд, ки ҳатто ҳангоми убури дарҳои барҳаво гардан поин меоранд, хам-хам аз дар ворид шуд. Дар тан ҷомаи обнарасида ва дар сар тоқии чоргул дошт, шику бошукўҳ ба назар меомад. Ба сўйи Шаҳбоз чашмак зад, хандае дар вуҷудаш меҷўшид ва мавҷи шўхӣ аз лабҳояш сар мезад. Саранҷом бо як тамкини сохтакорона пурсид:
– Навзод куҷост? – кўдакро ба даст гирифту пич-пич дар гўши росташ чизе хонд, сипас пурсид:
– «Исмаш маш чӣ аст? – пеш аз он ки хоҳаронаш даҳон боз кунанд ва исми модарро ба забон биёваранд, Найсон гуфт:
– Исми навзод Санам аст!
Писари хола Қалам аз тааҷҷуб абрў боло андохт, лабханди бозигўш аз чеҳрааш ғайб зад, ў бо тадид рў ба Найсон оварду дубора пурсид:
– Дуруст нашунидам, духтарат чӣ ном дорад?
Найсон медонист чаро ҳамсоя гиҷ шудааст, ҳеҷ чизе дар хонаводаи Моҳистон аз назари хола Қалам ва фарзандони ў пўшида набуд.