Найсон рўзеро ба ёд овард, ки хоҳаронаш бо хушҳолӣ номи навзодро эълон карданд. Ў бо худ гуфт: «Чи хуб, ки аз зиндагии печида ба рамзу рози модарам чизе намедонанд. Гоҳи авқот беҳтар аст чизе надонӣ, гоҳи авқот таваҳҳум беҳтарин паноҳгоҳест барои фирор аз воқеиятҳои ваҳшатнок...»
Ў рў ба Борон овард ва бо садои нарм гуфт:
– Номи шахси мурдаро ба навзод додан дуруст нест, фардо бузург мешавад, эҳтимол бо ҳамсабақҳояш даъво мекунад ва ба ў мегўянд «лаънатии Моҳистон» ё бадтар аз ин. Ёдат ҳаст, модарам сари қаҳр моро чигуна ҳақорат мекард?
– Найсон, инҳо баҳонае беш нестанд, маро гўл назан.
Ин афсонаро метавонӣ ба Нахлистон бигўӣ, ё ба Шаҳбоз, онҳо одамони хушбоваранд, ман он қадр боҳуш ҳастам, ки фирефтаи чунин қиссаҳои сохта нашавам. Медонам аз сари ту чӣ мегузарад... ҳатто лаҳзаеро ёд дорам, ки туро табдил ба як одами дигар кард. Чанд соат қабл аз зоймон бехабар аз хона задӣ берун, хоб набудам, рафтанатро аз панҷара дидам. Вақте баргаштӣ дигар он Найсони қаблӣ набудӣ. Рафторат мисли ҷунуниҳо буд. Баъд номаи модарамро аз он хонаи матрука пайдо кардӣ, ҳарчи бо ту кард, ҳамон нома кард, аз фишори равонӣ ҳатто бачаат дигар дар шикамат нагунҷид. Ман он хонаро панҷ рўз зеру рў кардам, аммо чизе наёфтам. Ту бо он нома чӣ кардӣ? Сўзондӣ? Модарам васияташро барои Шаҳбоз навишта буд... Ҳеҷ медонӣ, ки ин корат ғайриахлоқӣ аст? Гуфтӣ аз нома ба касе нагў, гуфтам «чашм», аммо то бегоҳ... Он фурсат кайҳо ба поён расид. Бо Шаҳбоз суҳбат мекунӣ, ё ман ин корро анҷом бидиҳам???
Баҳс бо ин духтари саркаш кори сода набуд, беҳуда ҳарф намезад, аз тарафи муқобил низ далел мехост.