Найсон ногаҳон хост муҳтавои номаро ба хоҳараш ошкор кунад ва ўро ақалан як рўзи дигар хомўш нигаҳ дорад.
– Бошад, бишин то бароят бигўям!
Чашмони Борон аз кунҷковӣ барқ заданд.
Танҳо ҳамин нигоҳ кофӣ буд, то Найсон назарашро иваз кунад. «Чӣ қадар густох аст ин духтар, ўро бояд аз ин ҳарфҳо дур нигаҳ дошт, даҳонаш хомўш бошад ҳам, чашмони кунҷковаш қиссаро ба сад забон ҳикоят мекунанд».
Найсон бо гўшаи чашм ба бачааш нигарист. «Эй кош бедор мешуд, то баҳонае меёфтаму аз ин суҳбати нохушоянд мунсариф мешудам». Борон ҳаракатҳои хоҳарашро бо диққат таъқиб мекард.
– Борон, азизам, хоҳараки оқили ман, ҳарчи ту гуфтӣ дуруст буд, дар бораи рўзи зоймон, дар мавриди номаи модарам ба Шаҳбоз. Ман он рўз чизҳое шунидам, ки бовар карданаш номумкин аст, шокӣ шудам...
Найсон сукут кард.
– Хуб?
– Аз он ҷой, ки ин асрор ба Санам марбут мешавад, наметавонам онро ба ту, ё ба дигарон ошкор кунам...
Танҳо ба дарку фаҳмиши ту умед мебандам.
– Садоқати ҷолиб... Номаи дигаронро бешармона боз мекуниву мехонӣ дастат намеларзад, аммо барои Санам посдори розу асрор шудаӣ! Дар хонаводаи мо касе дурўя набуд, ту ин дурўягӣ аз кӣ омўхтӣ?
Борон бо ин бебокӣ хоҳари бузургашро ба марзи суқути равонӣ тела медод, сурати Найсон аз хашм дарҳам рафт, ў лабханди писхандомез зад.
Хоҳараш бо асабоният аз ҷой баланд шуду ду даст дар миён ҷангҷўёна гуфт:
– Номаро ба соҳибаш баргардон, агар аз инҷо бе нома берун шудам, аз чашми худат бин!