Аз байн шаш моҳ гузашт, ман он қадр ба будани Ягона одат кардам, ки набуданаш бароям ғайри қобили таҳаммул мешуд. Ўро аз ёд медонистам, тамоми ҷузъиёти тани кўчакашро, ҳаракатҳояшро, муҳтавои гиряву хандаҳояшро, хоҳишҳояшро. Аз он метарсидам, ки аз рўзе падараш биёяду бигўяд:
«Мамнун барои муроқибат аз фарзанди ман, акнун бояд ба хона баргардад».
Дақиқан ҳамон тавр шуд, ки мегуфтам. Рўзе омаду маро ба қаҳвахона даъват кард, зиёд ҳошия нарафт, гуфт:
«Ман зиндагии духтарамро мадюни ту ҳастам, мехоҳам бо ту издивоҷ кунам, мехоҳам барои чаҳор бачаам модар шавӣ, ваъдаи кўҳи тилло намедиҳам, аммо барои хушбахтиат ҳар кори имконпазирро анҷом медиҳам».
Дарҳол ризоият додам, на инки ошиқи он мард будам, ман фақат таҳаммули ҷудоӣ аз Ягонаро надоштам. Ҳамин тавр ба якбор модари чаҳор фарзанд шудам, бачаи аз ҳама бузург даҳсола ва аз ҳама кўчак шашмоҳа буд. Ягонаам имсол ба бист қадам гузошт, дар тўли бист соли зиндагӣ бо ин мард ҳаргиз аз ин издивоҷ пушаймон нашудам, хонаводаи аз ин беҳтар, фарзандони аз ин хубтарро наметавонистам орзу кунам. Гоҳо бар инояти Худованд меандешам ва тааҷҷуб мекунам, ки чигуна риштаи сарнавишти инсонҳоро моҳирона метанад, солҳо дар чархаи зиндагӣ мересад ва дар як ҷое ба ҳам пайванд мекунад...
Ба ҳарфи Мавҷигул гўш медодаму ногаҳон дарк кардам, ки чаро ман инҷо ҳастам! Чи оқилу дурандеш аст Эронгул!
Мавҷигул кунҷков буд, ки чаро мадрасаро канор гузоштаму кори ба ин сахтиро интихоб кардам. Эронгул мегуфт, ҳар қадр мардум аз зиндагии ту камтар бидонанд, ҳамон қадар барои ту беҳтар аст.