Ишора кард, ки кўдакро аз дасти ў бигирам. Навзодро бо дили хохоҳам рўйи дастонам гузошт ва бо овози ларзон гуфт: «Бақои умри фарзанди ман аввал дар дасти Худо ва баъд дар дасти шумост, илтиҷо мекунам, нагзоред бимирад».
Аз ин каломи дарднок ҷирагарам ба сўзиш омад.
Гуфтам: «Ноумед набошед, мо духтурҳои хуб дорем, аз ў муроқибат мекунанд, Худо хоҳад хуб мешавад».
«Метавонам аз ў ҳар рўз хабар бигирам?»
Ман ба Моҳбегим нигоҳ кардам.
«Албатта метавонед, аммо пеш аз омадан бо Мавҷигул дар тамос шавед.
«Кўдак чӣ ном дорад?» – пурсидам аз он мард.
Ў музтару ҳайрон ба ману Моҳбегим нигоҳ кард.
«Ном надорад...»
Моҳбегим нахост ўро беш аз ин нороҳат кунад.
«Фардо вақте барои гирифтани шаҳодатномаи таваллуд меравед, номашро ҳам интихоб кунед».
– «Шумо чӣ пешниҳод мекунед?»
Ман аз ин суол дастпоча шудам.
«Намедонам... Шояд модараш исмеро дар назар дошт?»
«Ҳар номеро шумо интихоб кунед, барои ман қабул аст».
Исми навзодро Ягона гузоштам, чун дар байни чаҳор мард ягона духтар буд. Як моҳ шабу рўз аз ў муроқибат кардам, то ба худ омаду рў ба беҳбудӣ овард. Он мард ҳар рўз меомад, кўдакро аз паси шишаи бахши муроқибатҳои вежа медид ва бо шак аз ман мепурсид:
«Росташро бигўед, зинда мемонад?»
Рўзе, ки кўдакро ба утоқи навзодҳои солим интиқол додем, падараш барои тамоми парваришгоҳ зиёфат орост, ширкати сохтмонӣ доштаст, коргар оварду камбудиҳои парваришгоҳро бартараф кард.