Ҳуҷраи нишеман рў ба тулўи хуршед ҷойгир буд, фазои рўшану дилнишин дошт, аммо ҷиҳозашро мешуд бо ангуштони як даст шумурд: ҷевони китоб, як нимкату ду сандалӣ, як мизи ғизохўрӣ ва як телевизори поядор.
Соҳибхона камбуди дурахши зоҳириро бо наққошиҳое аз ҳунармандони беноми роҳравҳои зеризаминӣ ва бо гулдонҳои пур аз рустаниҳо пўшиш медод. Аммо дар кулл, маконе буд амну тамиз ва оромибахш.

Санам калиду покетро рўйи мизи маҷаллаҳо гузошт, ў аҳли маҷаллаву нашрия набуд, онҳоро ҳавасакӣ мехарид, ҳатто варақ ҳам намезад. Рўйи он миз маҷалоти соли гузашта ва ҳатто ду соли пешро ҳам мешуд пайдо кард.
Мизи маҷаллаҳоро дар роҳрав бештар барои худнамоӣ нигаҳ медошт, барои меҳмонҳои кунҷков, ки соле як бор ба табрики зодрўзаш меоянд. Бархе бисёр фузуланд, мисли муш ба ҳар гўша сар мезананд, ба ҳама ҷузъиёт таваҷҷуҳ мекунанд ва тасвири соҳибхонаро бар пояи ин мушоҳидаҳо шакл медиҳанд. Бар илова, ин миз ҷойи муносибест барои ҳамеша пайдо кардани калид ва киф.
Санам калиду киф ва покетро рўйи миз гузошт ва либосҳояшро раҳ ба раҳ берун овард. Мехост сареъ душ бигирад ва аз бўйи он кўчаи борик, бўйи ҷасади шабмонда, бўйи дуду равғани кўҳна, аз бўйи ғализи партовгоҳ, пок шавад.
Обро боз карду сарашро зери ҷараёни нимасард поин андохт.
Бештар аз ҳар вақти дигар зери фаввораи душ истод, аммо фоидае надошт, саҳнаҳои имрўз, бо ҷасади аз шакл афтодаи хола, мудом пеши назараш меомад ва андешаҳояш шабеҳи рўдхонаи аз бистар раҳошуда, ба ҳар куҷо сар мезад.