Зиндагии орому осудаи ў аз рў ба рў шудан бо ҳодисаҳои қадимӣ ба тазалзул афтода буд. Бо худ мегуфт:
«Набояд ба он макон мерафтам, рафтанам чӣ суд дошт?»
Рў ба панҷара нишаст ва як нах сигори борикро рўшан кард. Солҳо боз сигор намекашад, аммо як ҷаъбаро барои рўзҳои тоқатфарсое мисли имрўз дар шикофи пушти дудкаши гоз нигаҳ медорад. Дуди талх дар комаш маззаи дилбеҳузуркунанда боқӣ гузошт, аммо оташро хомўш накард, ба ҷисмаш фурсат дод, то ба ин дуди аз ёд рафта одат кунад. Қулоби дуюму сеюмро амиқтар кашид ва саргиҷии сабукеро эҳсос кард.
Панҷараи ошпазхона ба тарафи хиёбони пурҷамъият ва ғурфаҳои ғизофурўшӣ боз мешуд, барои рафъи андешаҳои нохушоянд ҷое буд диданӣ. Санам берун аз рўзҳои корӣ ағлаб канори панҷара менишаст, нигоҳаш ба думболи раҳгузарҳо ба чапу рост мечархид, ҷуфтҳои ошиқро то даромадгоҳи боғ мебурд ва донишҷўёни гуруснаро аз он гўшаи роҳ то дўкони «hod-dog» меовард. Чашмонаш аз паси мусофирон ба думболи тролейбуси давраи дақёнус медавид, ки бояд хеле вақт пеш оҳанпора мешуд, аммо одамон ба сурати кўҳнааш ранг зада, шабеҳи раққосаи солманд ба майдон бароварда буданд. Ин тасовир зиндагии якнавохти ўро мутанаввеъ мекард, ингор раҳгузарҳо бахше аз рўзгораш буданд ва зиндагии онҳо аз кулбаи танҳоии ў мегузашт...
Сигори дуюмро аз ҷаъба берун овард ва аз миёни дуди ғализ ҳамон пирамарди хиҷолатиро дид, ки ҳар рўз соатҳо дар як макон, дар такя бар асои дароз сар ба сукут мерафт. Танҳо худаш медонисту Худо, ки ў бар чӣ меандешад. Мисли фарде буд, ки ногаҳон масири ҳамешагии зиндагиаш иваз шудааст ва ў ба ҷодае ношиносу тарсноке по гузоштааст.